UTOPIASON 2

UTOPÍA SON 3

2008-01-07T08:22:00.001-08:00

UTOPÍA SON 3

Xa está aberto o plazo de inscripción para participar na III mostra da canción de autor no Café Uf (c/Pracer 19 Vigo).

A MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR “UTOPÍA SON” CONVOCA A SUA TERCEIRA EDICIÓN. UTOPÍA SON consolídase como unha mostra onde todos os compositores de cancións, sexa cal for o seu estilo, poden presentar as súas composicións. UOPÍA SON desenvolverase ao longo de catro meses, de Xuño a Setembro, no escenario do café UF, na rúa Pracer nº 19 de Vigo. UTOPÍA SON é non só un concurso. Durante eses catro meses que dura, abárcase todo tipo de manifestacións relacionadas coa canción: exposicións de pintura e fotografía, charlas e debates, ciclos de documentais, ciclos de cine musical e concertos filmados, libros, exposición-audición de vinilos e CDs, revistas, seminarios etc. Paralelamente programaranse actuacións fóra de concurso de todos aqueles autores que prefiran non competir pero si apoiar á mostra. O prazo de inscrición para esta terceira edición REMATA O 31 DE MARZO. As bases do premio pódense pedir no Café Uf, ou consultando as seguintes direccións: http://www.nodo50.org/utopiaforo/ ou http://utopiason3.blogspot.com/
Cada mostra de UTOPÍA SON leva unha dedicatoria, este ano decidiuse dedicala a denunciar a violencia machista. É polo que outorgaremos un premio especial, dotado de 300 €, á canción que denuncie mellor este lento xenocidio. O primeiro premio, á mellor canción, será de 600 € e o 3º de 300 €. Os tres premios recibirán un trofeo que como xa é habitual consistirá nun “SIREO”.

SALDA BADAGO: OS INICIOS DO ROCK VASCO

2007-12-14T14:08:00.000-08:00

SALDA BADAGO: OS INICIOS DO ROCK VASCO

Director: Iker Trebiño
Duración: 60 min. Año: 2002

A este documental deulle o nome a canción Salda Badago do coñecido e exitoso grupo Hertzainak a cuxo grupo fai tamén referencia ademais do traballo doutros grupos e cantautores de rock. No documental hai entrevistas cos músicos que fixeron rock desde mediados de 1975 ata 1990. En total son 23 entrevistas, con músicos de grupos como Barricada, Hertzainak, Itoiz, Zarama... Ademais, o documental recolle imaxes espectaculares daquela época, é que o boom do rock estaba relacionado con diferentes movementos de Euskal Herria: os gaztetxes, radios libre e fanzines... O documental é un retrato da mocidade que acababa de saír da ditadura.

Domingo 16 ás 18,30 h. R/ Pracer 19 Vigo (café UF)

MÚSICA DO KURDISTAN

2007-12-07T12:12:00.000-08:00

Hasan Tunceli un kurdo que deu un concerto na cea solidária que organizou a A.S.K. en solidariedade cos multados por apoiar aos kurdos o pasado ano en Balaidos.

CONCERTO DA MEMORIA

2007-10-26T08:21:00.001-07:00

II Concerto da Memoria en homenaxe ás víctimas do campo de concentración de Camposancos.

Actuarán:

Pedro Román, Julián Rodríguez, Yhosvany Palma, Andrés Shutterworth, Alberto Lopez.

Xoves 1 de novembro ás 19 h. PRAZA DO RELÓXIO (Concello) A GARDA.

No caso de que chova farase no Instituto da Sangriña a mesma hora.

Colaboran: IES A SANGRIÑA; ART CAFÉ (A Guarda); DÍAS DESCALZOS; CAFÉ UF (Vigo)

Mais información no teléfono 652 57 47 52

CANCIÓNS PREMIADAS E CONCERTO

2007-08-29T06:45:00.000-07:00

Canción máis votada: letra orixinal en galego
e música orixinal:

"IRSE"

De Yhosvany Palma

A LIBERDADE É IRSE
IMAXINANDO ESPAZOS
E SEN CONTAR OS PASOS
ENCOMENDARSE O SOL.

A LIBERDADE É QUEDARSE
ENCANECENDO O TENPO
ANDAR E DESFOLLARSE
QUIZÁS UNHA CANCIÓN.

A LIBERDADE É VER, BUSCAR E ACHAR
RECOÑECER E REENCONTRAR
É INSISTIR PODER ESTAR.

A LIBERDADE É AUGA POR CORRER
ILLA CON MAR POR COÑECER
É PRETENDER CRER.

A LIBERDADE É IRSE
DENDE NINGUNHA PARTE
CARA NINGÚN LUGAR
SINXELAMENTE ANDAR.

Yhosvany Palma ven de Cuba. Dicer canción e dicer Cuba case é o mesmo.E si pensamos en cantautores, de seguro que aparecen tamén nomes desa illa.
Como poderemos comprobar tanto como intérprete como na súa faceta de autor, é un digno representante desa maravillosa tradición musical cubana.
Hoxe, ademáis, temos unha doble alegría polo feito de que cante unha canción en galego. Hai algo de utopía no feito de que un cubano que vive na Galiza cante no idioma no que milleiros de emigrados galegos falaron en Cuba.

Agradecemosllo profundamente.

Cancións con letra e música orixinais en calquer idioma:

"SERÁN LIBRES"
De Julián Rodriguez

Somos tan homes que xa non imos ó circo,
somos tan serios que divertímonos matando.
Que será dos tolos cando morramos,
que será dos coxos cando morrámos.
Serán ceibes...

Somos tan sabios que nunca trabucamonos,
somos tan nobres que querémonos odiando.
Qué será dos babecos cando morramos,
que será dos cegos cando morramos.
Serán ceibes...

Somos tan bos que alguén nos chama viláns,
tan valentes que nada pode asustarmonos.
Que será dos presos cando morramos,
que será dos nenos cando morramos.
Serán ceibes...

Na tradición dos cantautores clásicos, Julián Rodríguez ven representar a capacidade de convicción que ten a canción sen artificios
Amosa ese extraño proceso polo cal a verdade de unhas palabras sentidas e creidas, cantadas desde o fondo da alma, poden emocionarnos e conmovernos profundamente.
Parecenos un drama que cantantes como el, non estean actuando habitualmente. Son tan necesarios como “o aire que esiximos trece veces por minuto” como diría Gabriel Celaya.

" Quién se atreve a decir lo que es o no terror "

De Expediente Oculto

“La esperanza de vida se calcina mientras algo sobrevuela los cielos de Bagdag y se aproxima, nadie aprendió de Hiroshima, seguimos buscando paz con guerra matando civiles a sangre fría de culpa ajena, después esparcen publicidad para ayudar a niños africanos pero ¿Quién va a cuidar de los que sus guerras quedan huérfanos? Y es que dos torres derrumbadas son consideradas tragedia mientras mil casas bombardeadas son simplemente anécdota. Son duelos dominados a distancia por estrategas, Estados Unidos pone las fichas e Irak pone la mesa, si buscamos la calma la veremos escondida en un bunker, debajo de un burka oprimen la libertad de la mujer, ver para creer como no ver para olvidar, pero hay imágenes imborrables que se atrapan en la retina, jóvenes que trafican con armas, colección de cuerpos muertos por los suelos de la ciudad se desangran...Cuando la religión habla, los Camicaces otorgan, atentados suicidas entre la multitud de Basora. Otros tantos heridos y demasiados seres perdidos, con esta estadística ya no quedaran muchos vivos, la propia resignación alimenta los ojos de furia, la venganza será el camino para ampliar la amargura, tres periodistas en su trayecto de vuelta son secuestrados, les grabarán un video hablando con sus cuerpos
atados, cualquier intento posible será inútil para salvarlos, sin tiempo a la reacción acabarán fusilados, un minuto de silencio en su memoria en el telediario y así presentarán su último trabajo narrado...”

estribillo

“Dime ¿Quién? ¿Quién? ¿Quién? ¿Quién? No quiere ver lo que sucede
¿Quién? Quiere buscar la paz por medio de la muerte.
¿Quién? Justifica la crueldad con la que están actuando
¿Quién? Más podrán inventar para continuar conquistando

“Explota Bagdag el cielo se tiñe rojo, entre la oscuridad la paz se convierte en un espejismo borroso. Las tropas avanzan con un objetivo final bastante claro, 4 años después lo único que se escucha en Irak son disparos. Como controlar la ira cuando ellos asesinan a tus hermanos, el problema esta en otro lado hasta que muere un soldado. Grupos islamistas encerrados en Guantánamo, planearna resarcirse con otro
brutal atentanto.
¿En el mercado de hoy?... regalan la muerte, las mujeres con sus hijos pasean como en
un día corriente, nadie se espera el final excepto ese chico de mirada ausente, el recuerdo de su padre es lo único que le recorre la mente. Se acercan los guardias y toda la multitud junto con ellos tres se convierten en una masa de cuerpos inertes.
Todos los días lo mismo y no importa en occidente, en el diario de mañana con media
Carilla será suficiente. Mientras una madre mantendrá el sufrimiento en sigilo, otra
Tendrá que colocarle a su hijo el cinturón de explosivos. Cuando entra en juego el petróleo parece que no importa nada, exterminan sin contemplación y el mundo los respalda. La legalidad de la guerra la dicta el que manda y callan al que se opone ajustar las cuentas con balas. No volverá a amanecer sin que se derramen lágrimas, los niños mantendrán siempre el dolor impregnado en sus almas.

Cremos que o Hip-Hop é a derradeira e máis xenuina corrente da canción de autor.
Consideramos que desde os primeiros folksingers americanos nunca mellor que no Rap se pode empregar a expresión “de autor”.

A preponderancia dos textos, a sua poesía crua e directa, a radicalidade, a crítica sen concesión as vergoñas do sitema deshumanizado do último capitalismo, a sua orixe nas bolsas de marxinación dos afroamericanos, a forte politización de alguns dos seus interpretes...son todos rasgos que aparecen nos principios da canción de autor nos comenzos do século XX.

EXPEDIENTE OCULTO presentou a esta II Mostra unha canción que é un claro exemplo do que estamos a dicer. O seu tema “Quien dice lo que es terrorismo” mostra ven o que é a canción de autor. A incisiva denuncia da crueldade e estupidez da máis hipócrita e estupida das guerras, amosa claramente como a canción pode ser creada para analizar, denunciar e atacar unha das peores lacras da humanidade: A GUERRA.
E queremos suliñar que este tema, o pacifismo, e un tema recurrente na historia da canción de autor desde Woody Guthrie a Pete Seeger, desde Dylan a Billy Bragg.
Expediente Oculto fixo o seu primeiro concerto nesta mostra, esperamos que sigan regalándonos moitas boas cancións como as que aquí presentaron.

"DÍAS DESCALZOS"

De Días Descalzos

Como se agita un beso
Que arrastra entre los labios el aliento,
La voz y la saliva
Un golpe de silencio a la deriva
La resaca de un sueño
Pasando de puntillas

Paran en mi puerta los días descalzos
La dejan abierta callando y cantando
La música llevan los días descalzos

Caída de un acorde
Salida no se sabe bien de donde
Como la huella tragada por la arena
Con el secreto que olvida la marea
Que unas veces se esconde
Y otras te encuentran

Paran en mi puerta los días descalzos
La dejan abierta callando y cantando
La música llevan los días descalzos

La música escapada
Casi desnuda volvía la mirada
Yo sueño que la alcanzo
Descalza la música me canta
El silencio que guardan
Estos días descalzos...

Paran en mi puerta los días descalzos
La dejan abierta callando y cantando
La música llevan los días descalzos

Na mostra anterior tamén pasaron á final, e hoxe temos a sorte de que estean novamente aquí.Esperamos volver a velos na terceira mostra.
Existen moitas formas de facer cancións. Nesta final temos un exemplo de esa variedade, pero sempre precisaremos dun oasis no que repousar.
A música de DÍAS DESCALZOS é ese oasis.Eles fan o que poderíamos chamar “POP de cámara”, elegante e armónico.
Boas voces, boa música e boa xente. Qué máis se pode pedir?

"Creación, mantemento e destrucción"

De Sireno

Canción do Eu:
Eiquí, nesta terra, rodeado de pedra, auga e vento, eiquí transcurren, eiquí viaxan, as lembranzas, as vivencias dos días, dos anos, comigo e co todo.
Canción do Neno:
Máis rápido, roda! Salta os regatos! Ataxa o terraplén! Veña! Agora arriba! Cara o curuto! Agora baixemos, baixemos ata o me uval! Rápido! Ó máis profundo! Ó meu fogar!
Canción do Morcego:
O morcego atravesa a noite por primeira vez, dum extremo ó outro, esquivando as rochas, as intrincadas pasaxes, os recodos e, as testas, que, entre atónitas e asustadas diríxense cara el. Esvaécese na escuridade, aproveitando a esencia do aire, para así serrar incertidume nas nosas mentes. Mentres, ficamos quedos, os ollos na noite. Fascinados.
Canción do Non:

Canción de Correr:
Unha alanzada. Aire. Outra alanzada, máis aire, máis folgos. Máis rápido e máis lonxe. Levádeme pernas! Xa non Quero ver máis curatos, máis vales nin máis noites! Xa non Quero falar delo! Só Quero, correr.

Canción do Enfado:
Móvete! Deténte! Iso máis arriba! Aquilo máis abaixo! Ti cala! Ti fala! Agora movédeos, movédeos, movédeos! Non o esquezades! Se parásedes, morreríades! Non poderiades estar quedos! Non daríades vivido.
Canción do Axetreo:
Raudos rapaces! Traballade sen descanso ate que o Sol desapareza! Ata que o próximo día naza! Inda mellor ilusos! Non pensedes noutro día!
Canción do Mar:
Vivo…Vento…Indómito…Sol…Traizoeiro…Ceo…Inmenso…Horizonte…iso é…
Add libitvum

A proposta musical que presentou SIRENO a esta II Mostra de Canción de Autor, parecenos a máis arriscada e novedosa.
Hai anos que o vemos evolucionar e estamos convencidos de que chegará a facer cousas que nos sorprendan a todos.Levounos dous anos convencer a Rubén para que se presentara a UTOPÍA SON.
É reacio, tanto como nos, a todo isto dos premios.
Agradecemoslle que ao fin soubera ver que isto de ter que elexir é un dano colateral do noble intento de tratar de potenciar a creatividade na canción e a música na Galiza.Un pequeno esforzo para que músicos como el non teñan que irse do país para aprender e facer música.

Oconcerto dos gañadores foi o sábado 25 de agosto ás 23´30 h. no Café UF de Vigo

CONCERTO DE ATAQUE ESCAMPE

2007-08-22T13:54:00.000-07:00

ACTUACIÓN DE ATAQUE ESCAMPE GAÑADORES DA I MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR

O VENRES 24 DE AGOSTO
ÁS 23:30h
Entrada: 2 euros
No Café UF

FINALISTAS DA II MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR

2007-08-22T13:48:00.000-07:00

CONCERTO DOS FINALISTAS

O xoves 23 de Agosto
ás 23:30h
Entrada: 2 euros
No Café UF (rúa pracer 19, vigo)

ACTUARÁN:

Yhosvany Palma

2007-08-20T05:12:00.000-07:00

Concerto: 18 - 8 - 07

Cancións:

IRSE

Para escoitar pica aquí

Letra e música: Yhosvany Palma

A LIBERDADE É IRSE
IMAXINANDO ESPAZOS
E SEN CONTAR OS PASOS
ENCOMENDARSE O SOL.

A LIBERDADE É QUEDARSE
ENCANECENDO O TENPO
ANDAR E DESFOLLARSE
QUIZÁS UNHA CANCIÓN.

A LIBERDADE É VER, BUSCAR E ACHAR
RECOÑECER E REENCONTRAR
É INSISTIR PODER ESTAR.

A LIBERDADE É AUGA POR CORRER
ILLA CON MAR POR COÑECER
É PRETENDER CRER.

A LIBERDADE É IRSE
DENDE NINGUNHA PARTE
CARA NINGÚN LUGAR
SINXELAMENTE ANDAR.

TROVADORES

Para escoitar pica aquí

Letra e música: Yhosvany Palma

Llevan heridas donde el pensamiento
saben de lunas tanto como el mar
son los delfines para el sentimiento
almas desnudas prestas al cantar.

Ponen el pecho donde la palabra
se juegan todo por una canción
saben de alivios más que de guitarras
saben de anhelos más que la razón.

Al sueño van
del sueño vienen
van a la hoguera pero gritan su verdad
cortan sus alas pero nada les detiene.

Llevan a cuestas sal de desafío
y un amuleto contra el desamor
suelen ser lumbre si gobierna el frío
suelen ser sombra si flagela el sol.

Su economía es polvo de estrellas
su presupuesto afán de juventud
son las palabras las que dejan huellas
son las locuras las que alcanzan luz.

Al sueño van
del sueño vienen
van a la hoguera pero gritan su verdad
cortan sus alas pero nada les detiene
nada les detiene.

Estribillo

Su corazón se desnuda
su voz de isla se crece
las manos se le ennoblecen
cuando te arpegia una duda.

Lleva una luz en el hombro
cree en la amistad por bandera
viene creciendo en lo hondo
y trae hambre de quimeras.

ALAS CONTRA EL VIENTO

Para escoitar pica aquí

Letra e Música: Yhosvany Palma

ATO TU NONBRE AL BORDE DEL ESCAPE
EN UN INTENTO POR CUBRIR RAÍCES
SIEMBRO SILENCIOS QUE AL CABO NOS DESATEN
VOY RECORRIENDO AMOR POR CICATRICES.

TOCANDO FONDO BUSCO ENTRE LO ENFERMO
ME DOY ALIENTO EN MARES DE UTOPIAS
SUEÑO FINALES QUE RIJAN LOS COMIENZOS
TIÑO TRISTEZAS CON PANES DE ALEGRÍAS.

ANDO BUSCANDO HUELLAS EN LA ARENA
SIGO BATIENDO ALAS CONTRA EL VIENTO
PARA MAÑANA ME QUEDAN DOS POEMAS
VOY RECLUTANDO BOCAS PARA UN VERSO.

Y MIS PALABRAS ME OCULTAN SUS ANDANZAS
CUALQUIER DESNUDO SE VUELVE UN PARAISO
POR UN SABERTE ARRIESGO LA DISTANCIA
POR UN TENERTE CUENTO LOS HECHIZOS.

TOMA MI MANO QUE OFREZCO CON ARCILLA
ÁNFORA LLENA DE SOLES PARA EL LLANTO
HECHO DE MENOS LA CRUZ DE TUS RODILLAS
HECHO DE MÁS LAS LÁPIDAS DEL CANTO.

ANDO BUSCANDO HUELLAS EN LA ARENA
SIGO BATIENDO ALAS CONTRA EL VIENTO
PARA MAÑANA ME QUEDAN DOS POEMAS
VOY RECLUTANDO BOCAS PARA UN VERSO
RECLUTANDO BOCAS PARA UN VERSO.

La Columna Poética

2007-08-16T08:38:00.000-07:00

LA COLUMNA POÉTICA

Versos / En lugar de soldados, / Olivos en lugar de mástiles, /fiestas, no trincheras, / no fusiles, / estrofas, / flores en lugar de banderas, /jardines, /no cercos, no checas, / no uniformes, / poemas, / ingenuos en lugar de espias, / libertad, no victoria, / verso libre en lugar de reglas, / molinos en lugar de gigantes, / niños con piel de hombre, / no asesinos / con piel de justicieros, / romances en lugar de estrategias, / alas / para las mentes, no rejas, / aventuras, / en lugar de tácticas, / liras, no tambores, / personas curvas, no personas rectas, / no intriga, / música, / sueños en lugar de radares, / coplas, no discursos o arengas, / viajes, no desfiles, / licencias poéticas, / no reclutamientos, / no fronteras, / soñadores, / no dominantes y dominados, / la conquista de la inocencia, / no la conquista del mundo, / nocturnos, no dianas, / no sectas, no mafias, / únicos y compañeros, / no grandes parlamentos, / pequeñas asambleas, / odas, / cánticos, / no juicios, no trompetas, / ideas al servicio de las vidas, / no vidas / esclavas de las ideas, / de sus profetas, / románticos, / no jefes y subalternos, /(¡plaga
de jefes y subalternos¡), / líricos, / no fanaticos, / contemplación / no ordeno y mando. / ¿Como? / ¿Cuando? / ¡Adelante la columna poética

Jesus Lizano

(De novios, mamiferos y caballitos)

Diego Freire

2007-08-16T07:29:00.001-07:00

CONCERTO: 28 - 7 - O7

Cancións:

NADA QUE HACER
Letra e música: Diego Freire

El día se pasa frente al televisor
Mirando programas y eso no es lo peor
Lo malo es que vive; envuelto en fracasos
Y espera, que el tiempo le cure ese daño.
La vida la pinta de color negro,
Ya no va al trabajo; no gasta dinero
Espera que un día un príncipe encantado,
Llame a su puerta y le bese la mano
Al pasado, mil sacos de cemento...
El futuro, incierto como incierto el descontento
Lailara...

Nadie la llama y si el teléfono suena
Ella no lo coge, puede ser pereza
La vida transcurre, fotos y recuerdos
¿Qué hacer con su vida?, difícil saberlo
Vive asustada con su gato de Angola
Esta mujer esta siempre sola
Al pasado mil sacos de cemento
El futuro, incierto como incierto el descontento

Julián Rodriguez

2007-08-15T13:09:00.000-07:00

Concerto; 11 - 8 - 07

Cancións:

O QUE TI QUEIRAS

Para escoitar a canción pica aquí
Letra e música: Julián Rodríguez González

Non penso limparme dos pes as areas,
cando suba da praia ó teu salón,
fun a onda esmagada contra as pedras,
fun a folla que o vento sube ó sol.
Agora son, o que ti queiras.

Hoxe que me clasifiquen como queiran,
coma o home do campo ou da cidade,
fun a lapa que prendeu o teu bosque,
fun o neón encol do capó dun coche.
Agora son, o que ti queiras.

Tiven a vida dunha bolboreta,
a dun can, un lobo, un gabián,
fun a furada do sonriso mentireiro,
fun a pluma dun pavón.
Agora son, o que ti queiras.

Mancharei de sangue o pomo da porta,
cando o venres chegue de traballar,
fun na guerra un renxer de ósos,
fun o brión que medra dos mortos.
Agora son o que ti queiras.
O que ti queiras.

RAIO DE LUZ

Para escoitar a canción pica aquí
Letra e música: Julián Rodríguez González

Atrapei un raio de luz
cando menos o esperaba.
Andaba distraido e colouse
pola ventá.
Dixome que foi estrela fugaz
que os desexos pesábanllele
que está triste, enfermo
e non é nada.

Non te morras, leváme primeiro á fronteira.
Pídocho, raio de luz
que un día foches cometa.
Cega, eiquí a vida quedouse cega.
Dígocho, raio de luz
que fuches Deus e eres poeta.

Atrapei un pedazo de azul
cando menos o esperaba.
Viña perseguindo unha estrela
que se lle escapaba.
Díxome que antes foi acuarela
e que sen a súa luz xa non é nada
tan só escuridade
tódalas noites e mañás.

Quixera coñecer tódolos teus planetas.
Pídocho, raio de luz
que un día fuches cometa.
Quen queira ser astronauta
a vida enteira,
que consiga un raio de luz,
un deus ou un poeta.

SERÁN CEIBES

Para escoitar a canción pica aquí
Letra e música: Julián Rodríguez González

Somos tan homes que xa non imos ó circo,
somos tan serios que divertímonos matando.
Que será dos tolos cando morramos,
que será dos coxos cando morrámos.
Serán ceibes...

Somos tan sabios que nunca trabucamonos,
somos tan nobres que querémonos odiando.
Qué será dos babecos cando morramos,
que será dos cegos cando morramos.
Serán ceibes...

Somos tan bos que alguén nos chama viláns,
tan valentes que nada pode asustarmonos.
Que será dos presos cando morramos,
que será dos nenos cando morramos.
Serán ceibes...

Sireno

2007-08-15T12:51:00.000-07:00

Concerto; 10 - 8 - 07

Cancións:

SIRENO

Para escoitar pica aquí

Canción do Eu:

Eiquí, nesta terra, rodeado de pedra, auga e vento, eiquí transcurren, eiquí viaxan, as lembranzas, as vivencias dos días, dos anos, comigo e co todo.

Canción do Neno:

Máis rápido, roda! Salta os regatos! Ataxa o terraplén! Veña! Agora arriba! Cara o curuto! Agora baixemos, baixemos ata o me uval! Rápido! Ó máis profundo! Ó meu fogar!

Canción do Morcego:

O morcego atravesa a noite por primeira vez, dum extremo ó outro, esquivando as rochas, as intrincadas pasaxes, os recodos e, as testas, que, entre atónitas e asustadas diríxense cara el. Esvaécese na escuridade, aproveitando a esencia do aire, para así serrar incertidume nas nosas mentes. Mentres, ficamos quedos, os ollos na noite. Fascinados.

Canción do Non:

Canción de Correr:

Unha alanzada. Aire. Outra alanzada, máis aire, máis folgos. Máis rápido e máis lonxe. Levádeme pernas! Xa non Quero ver máis curatos, máis vales nin máis noites! Xa non Quero falar delo! Só Quero, correr.

Canción do Enfado:

Móvete! Deténte! Iso máis arriba! Aquilo máis abaixo! Ti cala! Ti fala! Agora movédeos, movédeos, movédeos! Non o esquezades! Se parásedes, morreríades! Non poderiades estar quedos! Non daríades vivido.

Canción do Axetreo:

Raudos rapaces! Traballade sen descanso ate que o Sol desapareza! Ata que o próximo día naza! Inda mellor ilusos! Non pensedes noutro día!

Canción do Mar:

Vivo…Vento…Indómito…Sol…Traizoeiro…Ceo…Inmenso…Horizonte…iso é…

Add libitvum

¿A CANCIÓN DE AUTOR?

2007-08-11T10:45:00.000-07:00

Leadbelly, Big Bill Broonzy, Jimmy Rede, Guthrie, Seger, Odetta, Dylan, Cohen, Joplin, Young, Waits…
José Afonso, Silvio, Milanés, Chabuca Granda, Baca, Yupanqui, Víctor Jara, Violeta Parra...
Chico Buarque,
Brel, Brasens, Ferré, Conte, Piaf, Becaud, Teodorakis, Aksu…

Se alguén non sabe o que é a canción de autor que escoite os discos de calquera nome desta lista.

Leadbelly

¿CANCIÓN DE AUTOR?

En último termo toda canción é canción de autor, toda canción ten un autor ainda que este sexa anónimo. Entón por que cando decimos "canción de autor" pensamos en Brel, Guthrie, Dylan, Violeta Parra ou Silvio Rodríguez e non nese exército de cantantes jilipollas que dá-nos vergoña dicer o seu nome? Quizais porque ese magma incesante de sons comerciais non teñan autor ou, o que é o mesmo, é indiferente saber quen é, porque ou é un memo, ou é un fillo de puta disposto a enriquecer-se coa idiotez allea.

SEMPRE HOUBO UN POETA CANTANDO os seus versos acompañado de calquera instrumento. A "lírica" proven do instrumento que acompañaba á palabra cantada.
Pola nosa tradición cultural, desde Homero até Tom Waits hai un longo camiño de case tres mil anos nos que o home se deixou seducir polas palabras musicadas. Un longo camiño que continua cos poetas de Asia Menor, Atenas, Roma, os goliardos, os xograis do medievo... e Jacques Brel. Sempre houbo "un autor" embelecendo os seus poemas con música, e un ouvinte embelecendo os seus sentimentos con cancións.

¿AUTOR? ¿ORIXINALIDADE?
DIFUNDIR IDEAS
BUSCAR O BEN COMUN
SER EFECTIVOS

Quizais os primeiros músicos que poderian pertencer a isto que hoxe chamamos "canción de autor" serian Leabelly e Big Bill Broonzy. Os dous eran negros e aos dous poderia -se-lles encuadrar dentro da tradición do blues acompañando-se a se mesmos con unha guitarra.

¿POESIA CANTADA?

Ben ou mal, cuñou-se a expresión "canción de autor" como sinónimo de "canción de calidade", e dado que a canción é palabra e comunicación, a "canción de autor" viria a pór en primeiro lugar a calidade das letras, dos textos, ou a calidade das ideas expresadas, da mensaxe. Leo Ferré, Yupanqui, Tom Waits..., escoitando ou lendo os seus textos podemos comprobar canta poesia, canta profundidade pode coller nunha canción. Ideas e agitación social, compromiso civil e denuncia, ética e poesia... a vida na sua totalidade cantada por aquilos que decidiron pór-lle música á análise lucida do seu tempo, da sua sociedade, da sua vida.

O HIP HOP É A ÚLTIMA corrente dentro da canción, puramente de autor. Quizais desde os primeiros "folksingers" norteamericanos nunca até a aparición do RAP, houbese outra música á que mais xustamente se lle poda dar o apelativo "de autor". A preponderáncia dos textos, a sua poesia cru e directa, a radicalidade das ideas expresadas, a denúncia das vergoñas do sistema,

o duro ataque ás formas de vida convencionais das sociedades desumanizadas do último capitalismo, a sua orixe nas bolsas marxinais dos afroamericanos excluídos da riqueza branca, a forte politizazón de moitos dos seus intérpretes... son todos riscos que aparecen nas orixes da canción de autor que , non casualmente, tamén xurdiu da marxinalidade negra de princípios do século XX. A sua extrema simplificazón musical, que reforza a importáncia dos textos, é a mesma, quizais mesmo menor, que o escueto acompañamento dos primeiros cantautores.

EN CALQUERA ESTILO PODE-SE SER UN IDIOTA OU UN POETA.
Cabe supor que a clave, nesa definición tan difícil de atopar, radica na calidade dos textos cantados. Isto subpón que a forma musical que acompañe a eses textos é infinita, cos distintos estilos e a sua ilimitada posibilidade de ser combinados, e mesmo de os inventar e reinventarlos mil veces. Desde a mais sinxela fórmula dos primeiros folksingers americanos coa sua guitarra ou o seu banjo transportabeis, até as complexas orquestrazóns sinfónicas de Leo Ferré, desde as operetas de Bertolt Brech e Kurt Weill ao gospel de Mahalia Jackson, desde as fusións de cabaret centroeuropeo con pop industrial de Tom Waits até o rock xa clásico do Sargente Peppers, desde o berro de "Gernika" de Mikel Laboa ao dor existencial de Violeta Parra... grandes e profundos rapsodas populares, compositores que definiron o noso tempo, os nosos soños, a nosa loita, os nosos sentimentos, que puxeron palabra, música e poesia á nosa vida, ás nosas utopias.

UN OLIMPO CON MULTITUDE DE DEUSES QUE cantan en todos os idiomas do mundo e son comprendidos por todos os homes do planeta.

JOE HILL: nunca antes del, nen despois, a canción foi levada até tal extremo de arma de combate na loita de clases. Este imigrante sueco, anarquista, activista sindical, infatigabel loitador en defensa dos desposeídos, coa sua guitarra e as suas cancións plantou-lle cara a ese capitalismo americano disposto a medrar ao prezo que fose, ainda que este prezo subpuxese a miséria, as condicións de traballo insuportábeis, a ruína e o paro para millóns de persoas. Con un espírito insobornabel e un esforzo heroico foi capaz de compor a banda sonora da vida dos desbotados do sistema, dos párias condenados a sobreviver a duras mágoas. Hoxe, cando os listiños de turno lograron convencer ás masas de que, entre os que se fican coa plusvalia do traballo e os que se deixan roubar esa plusvalia exista algo asi como un matrimónio de convéncia, o exemplo de loita, de entrega altruista e de canción de combate de Joe Hill fai que sigamos esperando que outra voz veña a continuar o seu labor.

WOODY GUTHRIE: é certo que antes que el estivo Leabelly, Broonzi, Red (casualmente os tres negros, o que resalta o carácter que, xa desde o princípio, tivo de loita, denuncia e reivindicación) e sobre todo Joe Hill de quen herda actitud revolucionária e utilizazón da canción como arma política. Woody Guthrie debe ser considerado o pai que entendemos hoxe por "canción de autor", "cantautor". Dylan é o fillo natural de Woody Wuthie.

PETE SEEGER: continua a herdanza de Joe Hill e Goody Woothrie e achega a canción de autor ao éxito popular e discográfico. Cancións como Guantanamera, Litle Boxes, We Shall Over Come, O Quinto Rejimiento... foron popularizadas en todo o mundo por el. Conduce as suas letras cara a utopia comunista e a militáncia política. É prendido durante a caza de meigas, que en realidade é a caza dos comunistas. Mentres Woody Guthrie estaba internado nun manicómio Pet Seger é o encarregado de pasar a lapa da canción de loita a Dylan, Baez, Odeta... cos que canta en concertos de protesta que chegan a ser multitudinários. Hoxe segue en activo, é un monumento vivo de dignidade, compromiso vital contra a inxustizas, incorruptibel, incansábel, e, como diria Bertolt Brech, un deses homes imprescindibeis porque loitan toda a vida. Clica para escoitar.

BOB DYLAN: leva a sinxela, reivindicativa e fascinante obra dos primeiros cantautores americanos que lle precede até un cume de expresividade, poesia, musicalidade e popularidade que eran difícis de imaxinar. Dylan é un xénio innato, un poeta impresionante e unha personalidade fascinante . Consciente da sua xenialidade e a sua audácia, foi capaz de evoluir, modificar-se , reinventarse e adaptase aos tempos que lle tocaron viver. Ás Veces enganou-se, ás veces perdeu-se, pero sempre rexurdiu das suas cinzas con unha maravilla inesperada.
A sua obra, moitas veces a pesar seu, se agranda co tempo. E se agrandará mais ainda cando se vexa libre del mesmo, o seu pior inimigo. É posíbel que se poda prescindir da metade dos seus discos, pero no seu haber está un puñado de obras mestras indiscutibeis. Clica para escoitar

A SANTÍSIMA TRINDADE FRANCESA

Os tres deuses da canción de autor en francés son Brassens, Brel e Ferré. Seria difícil decidir quen é deus pai, quen é o fillo e quen o espírito santo.

GEORGE BRASSENS: os franceses amaron sobre todas as cousas a Brassens. El foi a conciencia ética do país, unha referéncia libertaria, sábia e asequibel, o pepiño grilo que nunca quixo sé-lo . Humor desenfadado e mordaz, o lirismo directo ao corazón de calquera, fustigador dos "pecados" nacionais, un espírito libre que desde a atalaya inexpugnabel de liberdade na que viveu, observou ao seu pobo, e puxo-lle na boca cancións para soportar os maus tempos, cancións para desfrutar dos bons e cancións para soñar os mellores.
Quizais por ser tan francés, resulte menos cosmopolita. Pero en el todo é autenticidade, e nada hai mais universal que a verdade.Clica para escoitar.

JACQUES BREL: a grandiosa desmesura, o lirismo arrebatado, a desesperación existencialista, dor en estado puro convertido nunha poesia tan intensa, que doe. O desgarro que converte as feridas en cancións, a tristura en dardos, a sangre en versos, as vísceras en refráns , a raiva en música. Ver cantar a Brel é unha experiencia arrebatadora. Se transfigura, dramatiza, verte a alma en báguas e suor. Se metamorfosea nas suas personaxes, sofre-os, vive-os, morre-os.
El é o mariñeiro que cuspe ao ceu en "Ámsterdam", o home que se volta tolo de amor e odio ante a chegada de "Matilde", o noivo que arremete con selvaxe desprezo contra a estúpida família de Frida, en "Esa xente" ... e Don Quixote tolo, soñador, incansábel.
Jacques Brel é Deus, e mais que deus Zeus, Zeus que trevoa, Zeus que lostrega, Zeus que chove, que ama e odia, xusto e inxusto. Acusado de misántropo e de misóxino. Adxectivos que acostuman acompañar a aquilos que aman máis aló do humano e nunca atopan nese amor mais que o dor imposíbel.
As mais belas cancións que se criaron xamais as compuxo Jacques Brel. A mellor canción de amor, a mellor canción de desamor, a mellor canción de amizade, a mellor canción a un país, a mellor canción de morte... son cancións de Brel.
Cando soubeu que se ia morrer, buscou unha preciosa illa na polinesia, Nas Marquesas, nas que viver o seu último tempo. Até alá traía aos seus íntimos nun pequeno avión e el preparaba-lles magníficas ceas e longas conversacións. Se nacese en EE.UU. hoxe seria un mito universal, ao que Bob Dylan non lle chegaria á sola dos seus zapatos. Pero é posíbel que entón tivese a pretenciosidade, o engreimento, a empanada mística e a desmedida cobiza do xénio de Minnesota, e entón Brel deixaria de ser deus para ser só un xénio.
Todo en el foi sublime.Clica para escoitar

LEO FERRÉ: anarquista profundo, imenso trovador, romancista, poeta, compositor e director de música clásica. É unha personalidade inabarcabel e desconcertante. Contradictorio. Filósofo do tempo perdido, pensador obsesionado polo tempo aínda non vivido. O mais literário dos cantautores, construiu unha vida e unha obra dunha beleza e unha radicalidade absolutas. Converteu a loita de clases en imensos poemas arrebatados, tan profundos como belos, tan intensos como demolidores. É difícil que a utopia poda voltar a ser cantada con tanta fé, con tanta paixón e emoción, con tanta intensidade e lirismo. Ferré sobrecoge como un profeta vindo do futuro para cantarnos , en salmos infinitos, un futuro que es asi ou non será.Clica para escoitar

NO ESTADO ESPAÑOL

MiKEL LABOA, SERRAT, LLUIS LLACH, RAIMON, CARLOS CANO, AUTE, PATXI ANDINO, PEDRO GUERRA E
CAMARÓN: Un diamante tirado a unha piara. Como levar a un porco á ópera, como regalarlle un Vermeer a un cego.
Tivo a má sorte de nacer nun país racista, inculto e estúpido. Unha aldea disposta a tolear con cantantes estranxeiros mediocres, cando non, bochornosamente maus, ignorando a un xénio cigano en contínuo estado de graza que respiraba arte, que sangraba cante Se ás sociedades puidese caérselles a cara de vergoña., a sociedade española levaria anos sen cara. Tan só hai ver quen triunfaban nas listas de éxitos e de vendas españolas mentres Camarón era ignorado. Igualmente patética resulta esa pandilla de yuppies e esnobes afeizoados ao jazz disposta a babear de elitismo con calquera falso improvisador negro, cando ignoraban, e ignoran aun, a un xénio da improvisación como Camarón. Clica para escoitar

Camarón de la Isla rescatou o flamenco das mans dunha pequena e pechada camariña de afeizoados que o converteran nun culto selecto, minoritario, case segredo, e
especializado, e que se dedicaba a asistir ás pequenas capelas onde se cantaba bon flamenco. Devotos dunha confraria cuxo maior encanto, para eles, moraba en ser minoria. Coleccionistas de xenialidades descatalogadas, de xoias en laxe e vinilo, acabaron arroyados pola xenialidade de Camarón que conseguiu devolver o cante á seu pobo. E devolveu-llo non como bazofia populacheira, se non como arte total e xenial. Demostrando, entre outras cousas, que é posíbel a utopia de que o pobo pode consumir arte con maiúsculas, xenialidade sen concesions, sen que se conmocionen os cimentos da sociedade. E cando nos referemos a "o suu pobo", nos referemos ao pobo cigano (e en segundo termo ao pobo andaluz), os únicos capaces de apreciar o seu profundo sentido musical jondo. O resto da sociedade do estado español seguiu ignorando o seu legado.

A VECES INTERPRETAR TAMÉN É CRIAR

BILLIE HOLIDAY CANTA STRANGER FRUIT
E OM KALSOUM CANTA AO ATLAL

Cando Lewis Allen compuxo Stranger Fruit pensou en Billie Holiday " Árbores sureños susteñen un estraño fruto/ sangue nas follas e sangue na raiz..." En princípio ela foi reacia ao cantá-la . A letra semellaba-lle demasiado dolorosa. Acabou cedendo e converteu e criou sobre unha boa canción, unha canción xenial. Soubo engadir-lle coa sua interpretación toda a intensidade, o dramatismo, o berro desgarrado da inxustiza, a denúncia desesperada da opresión racista. Nunca antes que ela, nen nunca despois, se cantou o dor como en "Stranger Fruit". Desde o primeiro momento en que cantou esa canción o público a identificou con ela e entrou nos circuitos reservados para a canción de autor.
A pesar de que ela escrebeu magníficas cancións como "Billie´s blues", "Dont explain" ou "Fine and mellow" a sua mellor composición é a que criou sobre unha letra e unha música que non foran escritas por ela.

Clica para escoitar

Cando Om Kaltsum canta Ao Atlal, (As Ruínas) se para o corazón dos árabes ( e de todo aquel que o eurocentrismo cultural non fosilizou). Cando Om Kaltsum canta Ao Atlal a alma ardinte dos árabes tolea nun delirio que está mais allá da dita ou o dor. Cando Om Kaltsum canta Ao Atlal os árabes disolven a sua individualidade nun mar colectivo que se desborda en éxtase. Xamais se saberá como fose ese canto exaltado de morriña que lembra o amor perdido se ela non o cantase. O que si sabemos é, ao igual que no Strager Fruit de Billie Holiday, a imensa criación que realizou sobre un poema e unha música que ela non escrebera.
dúas creadoras aparentemente tan alejadas en cultura e tradición, e en realidade tan próximas, porque nos cumes mais altos collen moi poucos e os que alá chegan están moi xuntos.

Utopia Foro

Expediente Oculto

2007-08-10T09:07:00.000-07:00

Concerto, sábado 4 - 8 - 07

Cancións:

QUIEN SE ATREVE A DECIR LO QUE ES O NO TERROR

Para escoitar a canción pica aquí
Letra e música: Expediente Oculto

El Polaco (hip hop)

2007-08-10T08:53:00.000-07:00

Concerto venres 3 - 8 - 07

Cancións:

DEL OTRO LADO

Para escoitar pica aquí
Letra e música: El Polaco

Si por un momento pudiera leer todos vuestros pensamientos, ¿a cuantos descartaría?,
hipócritas amantáis la hipocresía, el tiempo vuelo rápido como este palpito y
espero que no se me pasen los días
a punto de, romper con toda mi lírica, soy ser superior, cada 2 segundos desecho la rima anterior,
y me incita, a volverme mas abstracto, como kase.o estupefacto en el acto del pacto de la rima con mi tacto,
buscando ser la primera pincelada consagrada de Goya, la primera nota musical natural de Mozart,
pero desde mi prisma descubro que no tengo ni el nombre ni el carisma,
por eso igual nunca mis frases serán reconocidas... ni lo intento,
borra todas mis canciones y quédate con esta, no escribo yo,
es mi alma al nivel del ego que también se expresa,
apesta tu carta de amor con sentimientos que no sientes,
engaña a quien te engañara y aprende que el amor no es para siempre,
no doy lecciones de vida porque la vida me ha echado a perder,
nada decide que yo escriba, no siempre querer es poder,
no lo llames mensaje, porque el mensaje me toca los huevos,
¿que fue del mensaje de este viaje?, nada de lo que diga llegara a Sarajevo
severo te pone a cero, mis versos saldrán por sus propios fueros,
cada enero soy el primero en desechar las enmiendas del nuevo...año,
la realidad se expresa secuencia a secuencia,
yo...yo siempre doy mas importancia a causas que a consecuencias

Roza la una de la mañana, poeta nocturno en ritmos alternos,
pienso, luego existo pero nunca encuentro el motivo por el que me despierto,
yo empalmo frases, ¿tu que haces?, acostumbrado a ser jugador al que nunca le salen los ases,
puedo seducirte inhibirte con cualquier palabra, pero mi intención es buscar la complejidad del todo o nada,
soy otro inevitable mas con miedo a la muerte, inexplicable un sentimiento de vació,
por el momento que yo recuerde,
y ya son 20! vente a mi, como la musa de mi inspiración confió en este mc,
no preguntes como lo ago, porque lo ago así,
me preocupo por todos vuestros intereses que realmente valgan la pena,
sufro una crisis existencial, que al final será mi condena,
simplemente vivís, vuestras búsquedas nunca serán considerados verdaderos anhelos,
para que mentís, si en el fondo os encanta el dinero,
mi debilidad y el contagio por vuestra forma de ser, me vuelve a convertir en uno más,
una oveja más del rebaño, porque a veces pongo a parir a la madre del cantante de los caños,
y ya hace tiempo que perdí la imaginación de mi niñez, deseo recuperarla,
aunque me conformo con conservar la esencia de mi inocencia, puedes sentirla,
la lectura enriquece mi destreza por la acción de estructurar,
mi cultura se engrandece por la simpleza brutal de mejorar...

Del otro lado de mi positivismo, ya no se si es el odio del que se alimenta,
nada crece si no come, vivo en un mar de deudas...de pensamientos,
pienso en ser objetivo y no te miento,
la hija del príncipe va a nacer, y seguro que no se va a acabar muriendo...de hambre
aquí acaba toda mi objetividad, porque desde mi sentido creo q he dicho mucho con pocas palabras,
la cuestión no es pensarlas, si no saber clavarlas,
llegue a la conclusión de que no percibo lo real de la realidad,
lo vital de la vida, ya no me guía la creatividad,
se hace cansado el pensar vive al máximo, pero es que en la peonza en la que me sostengo,
en cualquier momento parara de rodar para dar lugar a lo trágico,
nunca fui satírico cuando hice alguna critica,
el gran poeta domina todos los campos y no se para siempre en la misma temática...

SER UNO MISMO

Para escoitar pica aquí
Letra e música: El Polaco

Piensa que el vuelo de un simple pájaro puede cambiar el sentido de mi vida,
sus alas mi libertad y su dirección, mi ambición por hacerla viva,
sobran las palabras cuando la mirada habla por si sola,
ella evoca un pensamiento de esperanza mientras mi instinto danza avanza como una ola
en el mar, odio acostumbrarme a la rutina, odio ser su victima, odio desgastarme como
la parafina,
la necesidad de dar y ser correspondido me vuelve loco,
descompongo un bombo al fondo mientras me acorralan los diptongos,
y "puedo seducirte inhibirte con cualquier palabra",
que mas dará si solo valdrá el rubito de cara, sueltatesta parrafada,
insatisfecho o inconformista ya no se cual es el término que dictamino,
nunca termino ebrio de tu trago mas clandestino, y sigo,
te pongo la razón en cada frase porque mi corazón solo habla de cosas impensables,
la derrota es dolorosa y inexpugnable en el presente,
la realidad es que siempre sientes su sabor aunque solo mires al frente,
soy débil del estar en boca de todos, "que mas dará lo q piensen", si ya se joder!,
estoy afligido, divido en dos y gana la parte que siente y se resiente
ser distante desde tu distancia, realza mi timidez, quiero volver a mi niñez de la
ignorancia, muchos viven desde su sentido mas vivo la mayor fantasía real,
desnivel ético para partes médicos con hipermetropía mental,
siempre te identificas con todo lo que pienso, piensa que el pasado no vuelve
al presente soy como el incienso, siempre desprendo buenas acciones pero me consumo poco a poco,
vuestro pecado, para mi halago, llamarme loco por una simple vuelta de coco,
enfoco miles de estados soy un ser animado desanimado en este escenario ambientado
que le llaman selva, en cuanto a política, "borregos obedeciendo a lobos" y yo dicto:
"a la mierda"

Música en internet

2007-08-02T07:18:00.000-07:00

Ante el acoso y la manipulación mediática a la que nos someten los lobbys de la "cultura", la industria discográfica y los "autores", música en internet pretende difundir las líneas de pensamiento contrarias a la propiedad intelectual y derechos de autor. También nos planteamos como objetivo dar acceso a la información acerca de los modos de trabajo de las grandes discográficas...

Mas información en:

http://www.musicaeninternet.com/

http://www.musicalibre.es/modules.php?op=modload&name=idea_musica_libre&file=index

Pedro Román

2007-08-02T06:57:00.000-07:00

Pedro Román actuou o venres dia 24 de xullo ás 23,30 h.

Cancións:

Bajo la luna llena

Dos palabras, de Alfonsina Storni

Para escoitar pica aquí

Esta noche al oído me
Has dicho dos palabras
Comunes. Dos palabras cansadas
De ser dichas. Palabras
Que de viejas son nuevas.

Dos palabras tan dulces,
Que la luna que andaba
Filtrando entre las ramas
Se detuvo en mi boca.
Tan dulces dos palabras
Que una hormiga pasea
Por mi cuello y no intento
Moverme para echarla.

Tan dulces dos palabras
Que digo sin quererlo
¡Oh! que bella, la vida
Tan dulces y tan mansas
Que aceites olorosos
Sobre el cuerpo derraman.

Tan dulces y tan bellas
Que nerviosos mis dedos,
Se mueven hacia el cielo
Imitando tijeras.
Oh, mis dedos quisieran
Cortar estrellas.

Alfonsina Storni

Miguel Castro

2007-07-23T10:02:00.000-07:00

Concerto: Sábado - 21 - 7 - 07

Cancións:

UNHA NOITE SEN SOÑARTE

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Miguel Castro

Cada lugar no que entro, cada aroma que percibo,
Un coche gris co que tropezo faime soñar en ti.

Cada película que vexo, cada canción que escribo,
Cada estupidez que penso faime soñar en ti.

Non podo seguir may tempo así.
Hai de saltar á segunda fase,
Para deixar de idolatrarte e que a culpa a teñas ti,
Para poder durmir por fin
Unha noite seguida sen soñarte.

Cada cousa que nego, cada unha que afirmo,
Cada palabra que non dixemos faime soñar en ti.

Cada melena de rizos negros que cruza no meu camiño,
Como un puñazo no queixo, faime soñar en ti.

Non podo seguir may tempo así.
Hai de saltar á segunda fase,
Para deixar de idolatrarte e que a culpa a teñas ti,
Para poder durmir por fin
Unha noite seguida sen soñarte.

Cada mirada que observo, cada calor, cada frío,
Cada bico que non me deron faime soñar en ti.

Non quero seguir may tempo así,
A piques de chorar en calquera parte
Por cada merda que pase. Por favor, que a culpa a teñas ti
Só quero durmir por fin
Unha noite enteira sen soñarte

A VIDA E O MAR

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Miguel Castro

Un café, un vaso de auga
Unha copa de coñac,
Unha mirada de esguello,
Ollos de infancia e outros mais.

Todos caminan falando,
Cavilando que farán
Esta tarde ou á noite,
Mentres miran ós demáis.

O pasar por esta praza,
Vendo á xente pasar,
Mirando mentres se miran,
Ulindo a vida e o mar,

Anda lindo esa muller,
Co vaivén das súas cadeiras…
Que alegría de vaivén.
As hormonas que se rebelan.

Invitanme as bailarinas,
Co seu ritmo e coa frauta,
A deixa-los ollos bailar.
Conseguiron que me alegrara

De pasar por esta praza
A ver a xente pasar,
A mirar mentres me miran,
A ulir a vida e o mar,

Cada quen leva a súa vida
Na súa forma de mirar,
Na súa marcha, na súa roupa,
Na súa maneira de andar.

Cada quen carga nos ollos
Alegría ou tristeza,
Desexo ou preguiza,
Desexo ou preguiza,
Ansia ou indolencia,

Ö pasar por esta praza
Vendo a xente pasar,
Mirando mentres os miran,
Ulindo as vidas e o mar,
Ulindo as vidas e o mar.

Aquí estou nesta praza
A ve-la xente pasar,
A mirar mentres me miran,
A ulir as vidas e o mar.

NUNCA MÁIS MORREREI POR TI

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Miguel Castro

Coma un can sentado fronte
Ä túa vella casa,
Lambeando a ferida
De que xa non me querías,
Cando, iluso, aínda estaba
Convencido que eras miña.
Dóeme recordar
As lágrimas caer
Contra o abismo inesquecible
Do teu escote
Cando, idiota, aínda cría
Que estabas no bote

Non por ti. Nunca máis
Chorarei, nunca máis

Coma un can sentado fronte
Á túa nova casa,
Non deixei de viaxar,
Por se saías,
Para non perde-la ocasión
De fregarme nas túas tibias
Pero que me petisquen
Por se estou soñando:
Acaba de sair un anxo
Do teu portal
Invitándome a morrer
Polo seu sorriso,
A morrer ou matar

Non por ti. Nunca máis
Chorarei, nunca máis

Non por ti. Nunca máis
Chorarei, nunca máis
Morrerei, non por ti,
Nunca máis
Chorarei, non por ti,
Nunca máis
Morrerei por ti

Xosé Constenla

2007-07-23T09:45:00.000-07:00

Concerto: Venres - 20 - 7 07

Cancións:

COLLE A FOUCE ( Hai soñar e crear)

Letra e música: Xose Constenla

Hai que soñar e crear
Sen pasar a vida enleado
Na derme dos conflictos
Sen entrar na loita de fondo

Un resumo maternal
De boa parte do que somos
Xamais esbaecido
Nas brétemas do pasado.

Un país edificado
Co alento feroz da memoria
Un mundo multicromático
Sulagado de luces e sombras

Colle a fouce, meu pobo,
No país dos ananos
Combate rebeldía
Contra todos os tiranos.
Néboa densa furacanada
Ambiente de redención
Unha loita por unha matria
Non admite condición.

Cando se poida e como se poida
Coa forza soberana
Que outorga a conciencia libre.

RECORDAS?

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Xose Constenla

Os teus ollos
Xa non me obrigan coma antes
Recordas?
Aquelas tristes tardes de chuvia,
De negros pasaxes en barcos piratas,
De guerras intensas conquistando praias.

Os teus peitos
Xa non me abrigan coma antes
Recordas?
Qué caída tan elegante,
Cítima de Edipo pecado incruento,
O cruel testaferro daquel frío inverno.

Non me atrevo a dar o chanzo
De pasar dos teus acenos
De calmar co teu aprumo
A fatal sede do reo
De indagar no meu futuro
Descobríndome indefenso
De perder o teu sentido
Que me orienta no desexo.

Daquel can asasino
Que era estruturalista
Ou da histérica fuxida
Que imploraba o suicida
Da tensión do teu corpo
Nú, exposto, suoroso
Que me incita a abrir zanxas
Para enchelas de esperanza.

Os teus beizos
Xa non me abrancan coma antes
Recordas?

NON TE ATREVAS A SOLTARME A MAN
Letra e música: Xose Constenla

Paseando entre anónimas historias
Nunha mata inmensa, nutrida,
Por dramas figurados
Sen dereitos nin aval
Para un crédito hipotecario
Non te atrevas a soltarme a man.

Unha frase inacabada e maldita
Neste caos de magma, impune,
Cóctel para parvos
Au reparo aturdido
No que tería que ter sido
E no que foi...
Non te atrevas a soltarme a man.

Fermín Domeque

2007-07-23T09:05:00.000-07:00

Concerto: Sábado 14 - 7 - 07

Cancións:

VIVIN,VIVIN,VIVIN
Letra e música: Fermín Domeque

Xa fai moitos anos, da terra sain,
Rumbo outros lares, no barco partin,
Cheguei a outras terras, que non coñecía,
Deixando lembranzas, a miña terriña.

Vivin, vivin, vivin, co a saudade de loitar e vir,
Vivin, vivin, vivin, may xa non puden co a morriña vir,
Vivin, vivin, vivin, sin esquezer de loitar e de vir,
Vivin, vivin, vivin, may xa non pude co a morriña vir,

Vivin esquezendo, a terra bendita.
Formei o meu mundo, sin patria e sen nai,
Mais pronto chegaron, novas da terriña,
Dos pais queridiños, da miña mociña.

YO TENGO UN MONO
Letra e música: Fermín Domeque

Yo tengo un mono que come platanitos. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
Y es un mono, un mono muy bonito. (voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)

Cuando está sólo el siempre da saltitos (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
Le gusta el coco le gusta la monita. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)

Es como un hombre se pone muy nervioso. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
A veces mira co mucha picardía. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)

Y me pregunto que podemos hacerle
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
Darle una hembra y el que se las arregle. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
Dale que dale, mono excitante.
Tu cuerpo alegre está
El erotismo, es tu constante
¿Porqué será?
Banana na. (Coro)

Rede de HIP HOP Activista

2007-07-10T08:45:00.000-07:00

¿QUE É A REDE DE HIP HOP ACTIVISTA?

A Rede de Hip Hop Activista é un ponto de converxéncia entre os talleres, colectivos e organizacións de hip hop social para fortalecer o traballo territorial que se realiza en distintos pontos do noso país e de Latinoamérica. Asi, se conforma unha articulación artística e social que desenvolve de mellor maneira a autoformación a través da educación popular e do activismo baixo o escenário.

A RH2A ten unha coordinadora que é unha organización horizontal e participativa con integrantes dos talleres e colectivos que en comuñon buscan dar forza ao traballo do hip hop cara a participación social por medio das suas 4 armas (Mcs, b-boys, Djs e Graffiti) que son dispostas como ferramentas de loita social sendo os Talleres de Educación Popular a quinta póla do hip hop e á vez a sua quinta arma.
A Rede articula organizacións de Iquique a Porto Montt formada por o redor de 25 talleres de Hip Hop Activista, tamén estabelece comunicación constante con organizacións territoriais de Argentina, Bolivia, Brasil, México, Cuba e Estados Unidos. En resumo, a Rede de Hip Hop Activista busca articular o traballo territorial de distintos talleres e organizacións co fin de fortalecer a loita social e aportar na construcción de Poder Popular que loite contra a maquinaria capitalista, só asi o hip hop será unha ferramenta de denúncia e proposta na formación de novos lideres para a nosa sociedade...

PIRATAS MUSICAIS

O DJ é para o hip-hop o que o director de orquestra é para a música clásica: o xénio criativo; o que manexa o ton; o que pode producir, no son, potencia ou subtileza. En realidade, todo o conceito musical do hip-hop-a sua estética, os seus ritmos, as suas inovacións-existe grazas ao DJ.

A história do hip-hop é unha história de inovacións: é a primeira música en incorporar completamente as novas tecnoloxias, utilizando-as de forma novedosa e até entón descoñecida. Para comezar, o DJ é un criador que manexa un dos mais recentes instrumentos musicais, a tornamesa (ou xiradiscos), para misturar músicas e asi criar novos ritmos. diso trata-se no hip-hop: ritmos, ritmos, ritmos... E encima desta base rítmica, o MC (mestre de ceremonias) rapea e dirixe-se ao público.

Os primeiros DJ (ou "disc jockey") eran os que tiñan programas de rádio e falaban sobre os temas musicais, comentando as notícias ou entregando as suas opinións ao ar. Despois os DJ comezaron a destacar-se nas festas, animando os carretes que se armaban na rua, mudando discos para dinamizar ou calmar o ambiente, alternando cancións bailabeis con cancións lentas. Para satisfacer ao público, comezaron a tocar só as seccións mais populares e mas rítmicas das cancións, repetindo-as por longo tempo para que a xente bailase-isto se chama break-beat. Mais tarde, chegaria outra famosa inovación da música hip-hop: o scratch, que consiste en mover os discos sobre a tornamesa para producir un son de "raiado".
Pero se cadra o elemento mais influente do hip-hop é a invención dunha nova forma de compor musica: o sample, que significa "mostra musical". O sampleo consiste en "tomar emprestado" (por non dicer "roubar") un fragmento dunha canción de outro músico (xéneralmente de cancións antigas), aplicando sobre ela un novo ritmo en bateria (bombo caixa-bombo caixa), característico do rap e definitivamente derivado do funk. E encima, os rapeiros tellen as suas rimas, esgrimas verbais, todo o dia sobre estas complexas piratarias musicais.

Para HipHopLogía, o sampleo representa unha alternativa tecnolóxica moi importante porque, ao igual que o rap, contribui á transmisión da cultura popular chilena e americana ás novas xerazóns. É dicer, o sampleo é para nós un verdadeiro "documento histórico" das nosas raices musicais e culturais-citamos músicos que nos identifican, igual que os escritores citan aos seus autores favoritos nos pé de páxina dun libro. Asi, podemos samplear, por exemplo, un discurso do Che, utilizar melodias dunha guitarra de Violeta Parra, ou incorporar ritmos tradicionais de Latinoamérica como a cueca, o huayno, a milonga, o samba, etc.
É, á vez, unha homenaxe ás criadores do noso pobo e unha forma de os manter vixentes.
Hoxe, o DJ, o músico detrás das bases musicais rapeiras, segue sendo o parceiro de armas do MC, tanto no proceso criativo como sobre o escenário.

ARTE NA RUA

Dá-che unha volta en micro por Santiago... Camiña pola tua povoazón... Observa ao teu o redor... É inevitábel atopar-che con un elemento vital da cultura hip-hop: o graffiti. Está en todas partes! Non exaxeramos se decimos que as ruas falan, e a sua mensaxe pode ser tan potente como o rap. Esta é a arte do mural, das paredes. Alguén dicia que "as murallas son o reflectido das situacións e realidades da povoazón".
O graffitti ten este sentido desde o princípio, como expresión dunha mocidade marxinada, sen direito a opinar, a expresar-se , nen siquieira a existir. Xurdiu (a fins dos '70 en Nova York) como unha forma de protestar, de romper esquemas estabelecidos e raias mentais. Xovens chicanos, negros, brancos e asiáticos asulagaban todos os espazos públicos: os blocos onde vivian, as escolas onde estudaban, e os famosos trens do metro que pintaban de en riba a abaixo. Armados de pintura en lata (spray), saían a riscar as suas sinaturas ou a debuxar grandes figuras multicolores, con unha nova estética: trazos grosos, letras exaxeradas, xirando e contorneándose, case ilegibeis para a xente "comun".
Un código rueiro e próprio, un novo linguaxe, entendebel só desde o hip-hop. co tempo, a arte foi-se aperfeizoando-hoxe os graffiteiros inventaron novas técnicas e formas de seexpresar . Poden-se atopar graffitte con formas moi abstractas, asi como outros moi explicitos. Criemos que o graffitti é heredeiro dunha tradición muralista moi antiga, que en Latinoamérica produciu artistas como Diego Riveira de México, e que en Chile se manifestou durante a ditadura en povoazóns como A Vitória, A Légua ou Vila Francia. Estes murais reflectian a identidade do noso pobo e a riqueza da sua cultura. Anos atrás, denunciaba-se a brutal represión, pintaba-se a tristura e a alegría, e reafirmaban-se os soños dun mundo mellor. Hoxe, fronte a este "mierdocracia", o graffitti reflecte o descontento da mocidade actual: é unha rexeizón á orde estabelecida e as regras do sistema, e tamén unha denúncia de problemas sociais actuais como a drogadicción ou a represión policial.

TRADICIÓN DE DANZA ANCESTRAL

"Unha revolución sen música nen baile non vale nada", dixo un pioneiro do Hip-Hop, e asi é-¡ pergunten-lle aos cubanos!.
O breakdance (ou simplesmente break) é o baile por excelencia da cultura Hip-Hop. É unha danza que incorpora pasos case sobrehumanos, con movimentos e reviravoltas que desafian a gravidade, levando o corpo a facer cousas impensábeis no ar e no andar. Desde as orixes do home, a danza xogou sempre un rol central. En comunidades e culturas de todas as razas, o baile é oferecido aos deuses en agradecemento ou en pregária, e estabelece unha relazón estreita dos humanos coa natureza que os rodea: a terra, os mares, os bosques. Acompañado do canto, o baile forma parte dun rito sagrado que serve para descarregar as enerxias negativas e canalizar as positivas.

Asi, o break é liberdade de corpo, mente e alma para os seus praticantes: os "b-boys". Este baile xurdiu xunto coa música negra dos anos 70 en EEUU: o funk (espécialmente James Brown) e, mais tarde, o electro-funk. Comezaron-se a inventar pasos novos, como a imitación do robot, ou o famoso "moonwalk" (camiñar cara atrás) que despois popularizou Michael Jackson. Finalmente chegou-se ao andar, onde a creatividade dos bailarins atinxe a sua máxima expresión ao saltar e xirar .
A competéncia é un elemento esencial do break: seguindo unha longa tradición cultural-que se manifesta tamén nos bailes yorubas do Caribe e no capoeira brasileiro-os participantes se reúnen nun círculo humano (símbolo da comunidade ou a congregación) e, un por un, demostran os seus xeitos, tentando "queimar" ao outro con rapidez e estilo.
Dentro do Hip-Hop, o break é ademais unha forma de expresar unha rebeldia contracultural que resiste ser etiquetada ou catalogada-sai-se da marxe que coñecemos por "baile". Para moitos dos seus cultores en Chile, é unha forma de descarregar a sua raiva, aprendendo a novas xerazóns o poder da liberación do corpo.

A NOSA ARMA É A PALABRA

Unha canción dun grande compositor chileno, Osvaldo Torres, lembra o tempo en que: A memória era o libro, e a palabra era un rio que baixaba do avó ao pai e do pai ao fillo.
Esta frase fala-nos da importáncia da comunicación (ou sexa, a transmisión de coñecementos e sentimentos), dentro da comunidade e tamén dunha xerazón a outra.

Nun pobo sen escritura, só a tradición oral era capaz de manter viva a cultura e a memória. Os griots, antigos poetas-músicos africanos que cumplían esta función educativa na tribo, contaban unha história en verso, rimando-podia ser unha lenda, un mito, un conto chistoso, ou a história dunha família. Todos os seus poemas tiñan unha moraleja, un ensino, sabedoria. Estas son as orixes, as raices profundas do rap. Rap non é unha música, se non unha forma literária, metade poesia, metade conto, co seu próprio rítmico e fonético. Pode-se rapear sobre calquera tipo de música, desde o mais étnico até o mais contemporáneo. Ademais, o rap, ao chegar a un país determinado, toma as características musicais, jergas, ritmos e contidos do lugar, e acaba sendo parte da identidade local, tan natural como o linguaxe universal, as palabras mesmas. neste sentido, hai unha forte conexión entre África e América encanto á importáncia cultural da rima e o canto.

O rap ademais ten unha faceta competitiva e divertida no cual dous rapeiros (ou MCs) "batallan" ao facer versos improvisados (freestyle), cada un tentando superar ao outro. É unha tradición que atopa as suas raices nos xogos orais dos escravos africanos en Norteamérica, que pasaban o tempo inventando pequenos chistes ou rimas (moitas veces para ofender ao amo de forma oblícua, ,ja! humor subversivo!). Até a palabra "rap" significa falar, chacharear, huevear, no fondo é como "tirar tallas", divertir-se cos ditos, a picardia e a creatividade do linguaxe popular. Esta improvisación rimada ten parentes moi cercanos en distintos tipos de poesia tradicional latinoamericana, como as coplas de Colombia, as inesquecíbeis competéncias de destreza vogal e verbal dos mexicanos Jorge Negrete e Pedro Infante, as bombas puertorriqueñas, ou mais , a paya en Chile. Os payadores pratican esta mesma arte de improvisar versos en competéncias amistosas: descreben realidades locais, contan histórias, mesmo denuncian inxustizas sociais. Por iso os rapeiros consideramo-nos "payadores da nova era".
¿Cando nace o rap? Ninguén sabe con seguranza, pero unha vez un grande músico, o mestre Quincy Jons, dixo que se lembraba que cando neno escoitaba xovens rapeando na esquina do seu bairro allá polos anos 30. O mesmo Jons dixo tamén que a história da música afro-americana é como un iceberg de xelos moi profundos (as raices africanas, espirituais, gospel, blues, jazz, rock, funk), onde o rap é a ponta do iceberg. Desde a chegada do rap, non se criaron novos tipos de música nesta tradición, só xurdiu a fusión delas. E cando o rap atinxiu finalmente o praza mundial (despois de anos de olladas suspeitosas), provocou un verdadeiro estoupido cultural, político e social.
Pero falemos tamén que din as letras de rap hoxe. Greg Tate, un poeta, xornalista e músico, unha vez escrebeu que o hip-hop é "o inverso do capitalismo, o reverso do colonialismo... É o mundo que construiu o amo de escravos, pero transformado por un golpe futurístico negrificado. Mentres o capitalismo di-nos que o valor dunha persoa está na sua conta bancaria e a montaña de bens que acumula, o hip-hop naceu para nos lembrar que o verdadeiro barómetro do valor humano é a profundidade da sua alma.
Mentres o colonialismo, en todo o mundo, pariu un tipo de inxustiza tras outro (racismo, clasismo, machismo, etc.), o hip-hop concebiu-se nos blocos, as povoazóns, e as mediaguas para unir ritmo e mensaxe, co obxectivo de unificar á xente dentro e a través de tribos e raias raciais".

Mumia Abu-Jamal

O rap, sen dúvida, é a cara da cultura hip-hop, e o rap político é a eséncia verdadeira deste fenómeno mundial, ainda que hoxe os grandes selos transnacionais só mostran a cara do rap que eles queren mostrar; por exemplo, o gangsta rap, (rap que fala só de pandiñas, diñeiro e sexo). Sen embargo, non poderán tapar nunca o rap mas radical... o rap do ghetto, da pobla, fresco e bullicioso... ése que contén amor e rebeldia... ése que fan os que ainda manteñen o contacto coa sua comunidade (e coa realidade)... Son eses rapeiros que din "Libertade a Mumia" en EEUU e "Xuízo aos culpabeis" en Sudamérica... os que tocan para reunir fondos para escolas, centros culturais e organizacións comunitarias... rapeiros que asumen a responsabilidade da sua mensaxe: positividade e educación para a comunidade... ése é o verdadeiro rap, o verdadeiro hip-hop, o que non se vende, se non que se vende... En definitiva, sentimos que un verdadeiro rapeiro non é o que nace para ser estrela, se non o artista-loitador que nace novamente cada dia, que nace hoxe como un griot do futuro, criando arte capaz de revolucionar o seu tempo e energizar o seu pobo, de manter vivas as tradicións de resisténcia e comunidade, transmitindo-as ás novas xerazóns... O rapeiro de hoxe debe tomar o seu destino nas suas próprias mans, conservando a memória, o orgullo, a loita, a identidade, a cultura, e sobre todo as utopias...

Álvaro Muras e Ángel Alonso

2007-07-09T05:11:00.000-07:00

Concerto, sábado 7-7-07

Canción:

SOA A MÚSICA
Letra: Angel Alonso

Podo facer unha canción
Que una o aroma duna flor
E o do amor.
E por elo xa, tería a sua razón
podo facer unha canción
que glose a tristeza
e a soedade
para que elas non me acompañan mais.
A miña canción non teria mais sentido
Que acariñar o silencio que chega os teus oidos,
No silencio soa música,
Nas fotos de Martín,
Nas historias de Juan,
Nas caras de Xurxo
E no teatro da cantente calva.
A canción acompaña no amor e na soedade
Lástima que o silencio non soe.
Podería facer unha canción que fora un himno de batalla
Pero so tería sentido
Cando o silencio cala
No silencio soa música,
nas fotos de Martín
Nas historias de Juan,
Nas caras de Xurxo
E no teatro da cantente calva.
A miña canción non teria mais sentido
Que acariñar o silencio que chega os teus oidos,

Servando Barreiro

2007-07-08T07:28:00.000-07:00

Concerto, sábado 30-6-07

Cancións:

NO VENTRE DA SUA MĀE
Letra e música Servando Barreiro

Já sinto a primavera renascer,
Já sinto todo em volta renovar,
Já sinto un coraçom a bater,
No ventre da sua mãe.

Já sinto as flores florescer ,
Já sinto os pássaros cantar,
Já sinto unha vida crecer,
No ventre da sua mãe.

Já sinto a alegria de ter
A esse ser que a vida nos dá.
Já sinto a Viridiana nacer
Do ventre da sua mãe.

JE T’AIME
Latra: Zé Barbosa/ Música: Servando Barreiro)

Je t’aime...
Comme l’oiseaux aime le ciel
Comme le poissom aime la mer,
Comme le rouvre aime la terre
Comme la luna aime la nuit…

Je t’aime...
Comme la vague aime la lalaise
Comme le herbe aime la montaigne,
Comme le blé aime le soleil,
Comme le marin aime son foyer…

Je t’aime...
Comme l’enfant aime sa lait,
Comme la grillon aime le silence,
Comme le fleche aime son arc,
Comme la terre aime son arc,
Comme la terre aime la pluie…

Je t’aime...
Comme l’étoile aime son áclat,
Comme la fleur aime sa couleur,
Comme la cascade aime l’hauteur,
Comme un homme…
Comme un homme aime une femme…
Je t’aime...
E toi…
Tu ne sais rien.

ARDE A CINZA
Letra: Concha Roussia/ música: Servando Barreiro)

Ardem os meus soños
Ardem
Ardem casvalhos

Arde a miña lingua
Arde
Ardem palabras

Ardem-me os ouvidos
Ardem
Ardem pássaros

Arde a minha alma
Arde
Ardem meus filhos

Arde a minha casa
Arde
Ardem as pedras

Ardem as escolas
Ardem
Ardem meninhos

Arde a minha história
Arde
Ardem pessoas

Arde a minha esencia
Arde
Arde a cinza

Giorgio e a maquina do tempo

2007-07-07T11:43:00.000-07:00

Concerto, venres 29-6-07

Cancións:

A QUIMERA
Letra e música: Giorgo e a maquina do tempo

Houbo un día o sair
Polo pasaeo
Fun mirando as vitrinas
Que encontraba

Cambiando as cores
Do verán
E deixando may de un ano
Para atrás

Dispuxeronse as lembranzas
A un canto
Preparando os abrigos para o frío
Meditando sobre cousas casi novas
En canto cambia a pintura
O redor

As esquinas polvorientas do outono
Os carris que se inclinan cara abaixo
Deslizan os olores de esa marcha
E quédanse esquecidos polas ruas

E recordo de cando eramos nenos
E unha idea nos levaba a unha quimera
Mentres tanto pasa o tempo
E eso queda
E o futuro preparando unha saída

MANHA DE VEU
Letra e música: Giorgo e a maquina do tempo
Manha de veu
Manha de ceu
Porto de luz

Mamao con mel
Gotinhas de limao
Gelinho picado
E eu entrei no teu ceo
Lua de mel

Manha de sol
Ceo taõ azul
Gotas de blues

No nosso tom
Tocado pelo aroma
O tempo e uma pausa
E o espaço e o som
Lua de mel

O RAPAZ DA COCA COLA
Letra e música: Giorgo e a maquina do tempo

E mellor uma esteira
E o calor de uma fogueira

Benjamín era um rapaz
Apetecido e desejado
Tinha goma no cartaz
Carro grana e bom emprego

Naõ se sabe quem dá may
Pelo brilho dos sapatos
Aquilo corre como um río
Entaõ porque tamanho frio

Ana Lucia erea umha gata
Nariz a prumo e high society
Gostaba de dominar
Todo o que era novo e light

Desdehaba a humildade
Sobresair é o melhor
Mas ela só se consola
Com o rapaz da coca-cola

Miguel Iglesias

2007-07-07T11:27:00.000-07:00

Concerto, sábado 16- 6-07

Cancións:

REVENTO

Para escoitar pica aquí

Letra e música: Miguel Iglesias

Isto non,
Non pode seguir
A vida xa non é vida
Se non é preto de ti

Isto non,
Non pode durar
A vida xa non é vida
Nesta cidade

Hoxe estou que revento
Hoxe estou que te sinto
Hoxe estou que te quero

Hoxe estou que revento
Hoxe estou que morro
Hoxe como-te a bicos

A túa casa meu vou
Na porta xa estou
Teño as chaves do teu corazón
Hei! Deixame entrar
Xa non podo parar
Non ves que hoxe deseote?
Hoxe estou que revento.

SOEDADE

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Miguel Iglesias

Vin a un neno cinha flor
Anais deulla de corazón
E ela bicoulle
Nos seus inocentes beizos
E dixolle adeus
Ai! Encanto adeus
Despois marchourse

El volveu a casa a sua habitación
E co seu llanto encerrouse
Sua nai non lle entendeu
Anais marchouse
El gardou a flor
Nunha caixa de algodón
Nun mar de llanto
E o seu corazón llo deu nunha flor
Ei! Soedade, ti non te vaias...

Vin un home sentado nun banco
Onde de nenos xogabamos
Cantaba unha canción
Lle preguntaba a Deus
Porque Anais se marchou
Porque non ficou
E o mar se volveu
Din que os homes non saben llorar
Ei! Soedade soedade

Soedade, soedade, Soedade, soedade
Dime onde vas
Se te pode acompañar
dime si esta lonxe onde ti vas
soedade, soedade

vin un anciano tranquilo sentado
vendo a mar no acantilado
logo sacou unha flor
dunha caixa de algodón
o vento a lonzou
e un soriso invadiulle
deus deixame voar
e o seu corpo no mar acabou
entre espuma e sal, non chores máis

Soedade, soedade, Soedade, soedade
Dille que estou ben
Nun mundo de papel
Ata pronto, un bico forte, vereite
Soedade, soedade

Soedade, soedade, Soedade, soedade
Dime onde vas
Se te pode acompañar
dime si esta lonxe onde ti vas
soedade, soedade

Os Estandar

2007-07-04T08:17:00.000-07:00

Haberia que recoller todos os "Real Book" que existen na cidade e facer unha fogueira enorme en Príncipe. A ver que cona tocaban entón as superestrellas do jazz da nosa cidade.

herbiehancok

Haberia que facé-lo. Quiñentos ou mil "estándar" nun libro e, ala, todos a copialos como tolos. Os "estándar" son os clásicos da música popular, temas que nos legaron criadores e criadoras, con nome ou anónimos, que foron, e serán, asumidos xerazón tras xerazón como próprios. Porque pasan os anos e seguen explicando-nos o que sentimos, o que tememos, o que desexamos, seguen facendo mais suportabel a tristura, mais levadeira a soidade, mais intensa a paixón, mais alegre a vida.

Eses temas han chegado até nós transformados por todos aquilos músicos que deixaron a sua pegada en eles. Un "estándar" pasa a ser a obra colectiva de todos aquilos que o usaron para engadir parte da sua vida á parte que engadiu outro antes. É unha obra en proceso contínuo e infinito de criación. É a métrica dun cantar de gesta musical que comeza co século XX. A diferenza da épica as aportacións ao "estándar" non son sobre o que di se non sobre como se di. Non hai unha modificación do texto, e apenas sobre a partitura. A tristura desolada e derrotada do "Dont explain" de Billie Holiaday transforma-se en duro reproche no "Dont explaim" de Eta Jammes, en sofisticada aceitación en Johnny Michel, ou en sarcasmo en Chet Baker. As mesma palabras, as mesmas notas e o resultado resulta radicalmente distinto.

DÍAS DESCALZOS

2007-06-26T09:15:00.000-07:00

Concerto, sábado 2- 6-07

Cancións:

DÍAS DESCALZOS

Para escoitar pica aquí

Letra e música: Días Descalzos

IMOS INDO

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Días Descalzos

Imos indo lixeiro
Recuando que xa é hora
Socios e disociados
Fantoches e apalancados
Fronteiras e abanderados
Mártires e negociados
E que so así
Sanará, sanará...

Dende a roda ós 3 megas
Dende o 0 ó 2000
Dende o meu corazón ó polo
Dende bouzas a Berlín
Todos fora fora fora
Todos fora xa daquí

O último que peche luces
Tire muros, borre pegadas
De doctrinas e adoctrinados
Transxenes e envelenados
Metrallas e apoderados
Mentiras e estralados
E que so así
Sanará, sanará

Dende a roda...

Que quede só o aire
E o grolo do tempo fuxa
Coma terra entre os dedos
Só así sanará, sanará

ANDÉN

Para escoitar pica aquí

Letra e música: Días Descalzos

Puede ser
que la vida se ha escapado en ese mismo tren
que la vida se ha perdido
para no volver
para no volver, Si, para no volver

Te busqué
Entre todo aquel bullicio del maldito andén
Pasaporte y equipaje
Y no te encontré
Y no te encontré, y no te pude ver

Sin sueños, sin luces
Sin cuerpo, sin mar
Sin darme ni darte
Sin horas de paz
Sin lunas ni noches
Sin tiempo detrás
Sin puertas abiertas
Por las que pasar

Puede ser
que a medida que se acerque
el atardecer
y que desde abril no llueva
para mi también
para mi también, si, para mi también

puede ser
el sol iluminando mi ventana
y creo y digo yo
que la vida se acerca
a aquella estación
a aquella estación, si, a aquella estación

ALBETO LÓPEZ

2007-06-26T07:18:00.000-07:00

Concerto, sábado 26-5-07

Cancións:

LA SECRETARIA IDEAL
Poema de Mario Benedetti

Mi jefe es elegante, / mi jefe es tan discreto, / es alto, es distinguido, / es un jefe completo.

Cuando viene y me ordena: / «una copia textual», / yo soy la secretaria / ideal.

Mi jefe tiene esposa, / dos hijos y tres criadas. / La esposa por lo menos / no lo comprende nada.

Cuando él viene y me dice: / «somos tal para cual», / yo soy la secretaria / ideal

Mi jefe tiene un mustang / y algún apartamento / donde vamos a veces / yo y su remordimiento.

Cuando el viene y me dice: /Hoy no me siento mal / Yo soy la secretaria ideal.

Cuando se va mi jefe, / mi jefe ese hombre viejo / yo me desarmo y quedo / sola frente al espejo.

Y a mí misma me digo / el cansado ritual: / «Yo soy la secretaria / ideal».

SERA-SON
Letra Y Música: Alberto López

Serán las formas que traslado
De otras manos, de otros ojos.
Será el perderse a cada rato,
Será tu boca gritando sin voz.

Será que el cuerpo se cansa
De esperar un amigo en casa
Cuando el invierno es esperanza
Será que sólo tengo ojos para verte sonreír

Será que nos quejamos de vicio
Cuando al lado hay un testigo
De una guerra y de huir.

Cabremos más en el hueco más pequeño,
Carpe que viene el vendaval,
Lanza las hojas al vuelo.

Será la flor de una caracola que dejo ecos en la gente
Será que sopla el viento el sabor.
Serán que no te llegan las alas,
Será por si algún día necesitas
De esta canción.

Cabremos más en hueco más pequeño.

DUNA NOVA ESTRELA
Letra y Música: Alberto López

Batida da música arredor,
Deitan-se nos muros baguas
Das antigas soedades

Batida da música arredor
Estiran-se soños nas fiestras
Soños de felicidades

Batida da música arredor
Máxica lingua de pedra,
Máxica choiva da cidade

Batida da música arredor
Falan de imposibles adeuses,
Bancos perennes de ollos inmutables

Vou na procura de unha nova estrela,
Ala onde se poden ollar os horizontes do sol

Batida da música arredor,
Bican-se biezos en fontes inesgotables,
Batida da música arredor,
Azuis dos amigos que fuxiron
Factorias lonxes dos seus fogares

Vou na procura de unha nova estrela,
Ala onde se poden ollar os horizontes do sol
Oculto baixo o ceo

LEO FERRÉ

2007-06-19T07:25:00.000-07:00

Leo Ferré, o último dos poetas malditos de Francia

Javier Memba

Máis coñecido como cantante -talvez fose a figura máis complexa non xa da canción francesa, senón da universal- Leo Ferré foi tamén o último dos poetas malditos que dese a lingua de Baudelaire, ademais dun estimable novelista en títulos como a autobiográfica 'Benoît Misère'.

"A canción non é en absoluto unha arte menor. En poucos anos converteuse en algo intelixente, divertido, sensible, satírico, nunha palabra, interesante".

Nacido en Mónaco, o 24 de agosto de 1916, a orixe da súa rebeldía remóntase á súa estancia no colexio de Saint-Charles, dos Irmáns das Escolas Cristiás, na localidade italiana de Bordighera. Sinala Sergio Lagoa, o biógrafo español do gran Ferré, que "as pequenas inxustizas gratuítas, os sórdidos e lamentables sentimentos de egoísmo que lle rodearon" impulsáronlle a desenvolver o "xuízo crítico e a coñecer a trama dos escondidos intereses que gobernan a sociedade". O mesmo Ferré titula "En prisión" o capítulo dedicado ao seu internado de 'Benoît Misère' e apunta nel: "sotanas negras do meu duelo de oito anos, que tiñan debaixo dos faldones de home un sexo de home, e unha verdadeira enfermidade da soidade. Xigantescos petos furaban a virtude destes miserables, nos que as súas mans removían, penso hoxe día, toda unha ciénaga de húmidos desexos".

Estudante de leis, Ciencias Políticas e Filosofía no París de 1935, o que verdadeiramente lle interesa naquel momento é a poesía e a música. Aínda que acaba as tres carreiras que empeza obedecendo aos desexos da súa familia, nunca chegará a exercer ningunha delas. Émulo de Thoreau, inicia unha experiencia rural nunha granxa abandonada de Provenza. Pero a Madelaine, a súa muller de entón abúrrelle o campo e o poeta ha de regresar á cidade. Tras unha experiencia como locutor en Radio Montecarlo, Leo Ferré chega a París en 1946. As súas cancións de entón son "Lle Scaphandrier", "Lles temps de roses rouges", "L`inconnu de Londres" e interprétaas en Lle Boeuf sur lle Toit, un cabaret frecuentado por Jean Cocteau, René Clair e a crema da intelectualidade. O éxito non se fai esperar. Durante as cinco décadas seguintes comporá case 600 pezas, pero xamais chegará a entrar nas canles ao uso polos cantantes convencionais. O seu "é a tolemia lúcida", escribe Lagoa.

Prologuista de 'Poemas Saturninos' nunha das edicións máis logradas do texto de Verlaine, a bibliografía de Ferré inclúe ensaios, críticas e monólogos. Talvez estes últimos, que o artista recitaba no escenario con violencia, sexan o máis representativo da súa personalidade. Anarquista confeso, os seus recitais foron auténticos mitins libertarios: "Falo, ladro como un can. Son un can", repetía en "Lle chien".

Autor de óperas como "A canción do mal amado", froito da súa admiración por Apollinaire e "L´ ópera du pauvre", de entre a súa bibliografía, integrada por 10 títulos, cabe destacar os poemas reunidos en "Paroles o musiques de tout une vie", "Alma Matrix", "Lle Methode" ou unha última novela, "Marie Jeanne". Inmerso en distintos proxectos, como era o seu costume, Léo Ferré morreu en 1993.

MITXINHO

2007-06-15T13:39:00.001-07:00

Concerto, sábado 12-5- 2007

Cancións:

A TUA RENDICIÓN
Letra e música: Mitxinho

So quero un sitio onde caerme morto
E é nesta caixa de zapatos vella
Pero sei que é aquí onde te vas a quedar

Aquí escribireiche os versos mais sucios
Para logo queimalos ou gardalos nun caixón,
E despois escribir mil veces esta canción

So será un berro o baleiro
Será como unha bala o corazón
Isto non é para quedarme contigo
Isto so será a tua rendición

Esta noite non vou pensar en nada
E sabes que che pedirei o mesmo a ti
O mundo non depende de ti e do meu

So será un berro o baleiro
Será como unha bala o corazón
Isto non é para quedarme contigo
Isto so será a tua rendición

Isto non é para quedarme contigo
Isto so será a tua rendición

ESTOU EN OBRAS
Letra e música: Mitxinho

Ti non sabes ben quen son,
E vasme a ter que xulgar
Pola cor da miña roupa interior
Por favor, non me deixes falar

Eu veño dun mundo que
Ten may auga que sol
Antonte as miñas ideas plantei
Maña xa teras a túa ración

E so sei, que as beiraruas da miña rua dinme que
Estas en obras por que non as queres ver, E eu con elas

Estou en obras
E desta non te vas a salvar
Vu con todo
Soamente vale gañar

Estou en obras
ninguén mo impedira
Dime agora...
Que te vas quedar

E é agora que me prestas atención
Nada may, nada menos, todo o que son
Os meus calcetins, caeron nun recuncho
Coas tusa botas, e o que da túa roupa quedou

DANIEL GONZÁLEZ

2007-06-15T08:34:00.000-07:00

Concerto. Sábado 5-5-2007

Cancións:

“ME HAS CHINADO EL CORAZÓN”

Para escoitar pica aquí
Música y letra: Daniel González Álvarez

Eres dulce como el rio, salada como el mar,
Eras un cielo y ahora, un infierno cada vez más,
Empezaste a fumar y tiraste la colilla, en mi corazón
Y no la quisiste apagar...

Y es ke me has chinado el corazón, pokito a poco fue quemándomelo, y me has chinado el corazón ke mientras se kemaba aun te amaba.

Esa colilla en mi corazón, pokito a poco fue quemándomelo,
Y me has chinado el corazón ke mientras se kemaba aún te amaba.

Si vivir es mejor soñar, y mejor ke todo madre, despertar.

“SÓLO PIENSO EN TI”
Letra y música: Daniel González Álvarez

Hace noches que no duermo, ya hace días que no te veo, mi vida esta condenada al sufrimiento, porque no te tengo.
Y yo no quiero perder así mi vida, pensando en ti todo el día,
Pensando que volveras a ser mia.
Es muerte al nacimiento, es felicidad en ira.

Y al mirar las nubes... no tienen forma para mi,
Y si miro al cielo ... es pensar en ti,
Yo no puedo pensar... porque sólo pienso en ti,
yo quiero vivir, pero junto a ti...
Siempre junto a ti, porque sólo pienso en ti.

Cada día odio más al tiempo, y las agujas del reloj se me clavan en el cuerpo,
Y cada hora que pasa, me pudro más por dentro.
No quiero pudrirme quiero vivir digno y si no te tengo me pegaré un tiro,
Y el último suspiro de mi vida será triste como la pena que tengo.

Y al mirar las nubes... no tienen forma para mi,
Y si miro el cielo... es pensar en ti.
Y no puedo pensar ... porque sólo pienso en ti,
yo quiero vivir, pero junto a ti...
Siempre junto a ti, porque sólo pienso en ti.

Pido perdón por ser como fui, sólo decir que lo siento,
Y que mi viaje termina aquí.

“LA VIDA”
Letra y música: Daniel González Álvarez

Cambiar de vida, de novia, de bar,
Dejar de fumar.
Promesas que no las vas a cumplir,
Pero las sigues prometiendo igual.
La vida es cuestión de escarmentar,
A base de darte ostias aprenderás. Cambiar es bueno,
Pero también hay que saber cambiar...

“Por que la vida vuelve a ser,
igual que ayer...
Lo que antes pudo ir bien,
Quizás hoy no puede ser”

¿Por qué me dices que las drogas son malas?
Pues a mi me cunden antes de ir pa’cama
Drogas que hacen que mis amigos dejen de ser tales,
Solo sean unos chicos inestables.
Pero me contaron que la culpa es de sus padres,
Pero los hijos de los que tanto hablan fuman sus mates.

“Por que la vida vuelve a ser,
igual que ayer...
Lo que antes pudo ir bien,
Quizás hoy no puede ser”

La dependencia entra dentro de mi y me destroza el alma,
La apaga poco a poco, me quita la vida y su calma.
Calma que hace mucho tiempo me lo robaron,
Y ya no se donde encontrarla.

estribillo

LEONARD COHEN

2007-06-02T10:21:00.000-07:00

Este ano adicamos a II Mostra de Canción de Autor a Leonard Cohen.

Leonard Cohen naceu en Montreal en 1934. A sua carreira comezou en 1956 coa publicazón do seu 1º libro de poesia, Let Us Compare Mythologies. Desde entón publicou doce libros, incluindo dous romances, The Favourite Game e Beautiful Losers. gravou mais de dezasete discos, entre eles clásicos como Songs of Leonard Cohen ou Sons From a Room.

A canción seleccionada e homenaxeada para a mostra é:

FIRST WE TAKE MANHATTAN

PRIMERO TOMAMOS MANHATTAN

Me sentenciaron a 20 años de aburrimiento / por intentar cambiar el sistema desde dentro. /Vuelvo ahora, estoy volviendo para recompensarles./ Primero tomamos Manhattan, / luego tomamos Berlín. /

Soy guiado por una señal en los Cielos. / Me guía esta marca de nacimiento sobre mi piel. / Soy guiado por la belleza de nuestras armas. / Primero tomamos Manhattan, / luego tomamos Berlín.

Me gustaría realmente vivir junto a ti, muchacha. / Amo tu cuerpo y tu espíritu y tus ropas. / Pero ¿ ves esa fila allí que se mueve atravesando la estación ? /Te lo dije, te lo conté, te dije que era uno de aquellos.

Tu me amabas como a un perdedor pero ahora te preocupa simplemente que pueda ganar. / Tu conoces la forma de detenerme pero no tienes la disciplina. / Cuantas noches recé‚ pidiendo esto: dejad que comience mi trabajo. / Primero tomamos Manhattan, / luego tomamos Berlín.

No me gusta tu negocio de moda, tío. / No me gustan estas drogas que te mantienen delgado. / No me gusta lo que le pasó a mi hermana. / Primero tomamos Manhattan, / luego tomamos Berlín.

Me gustaría realmente vivir junto a tí, muchacha. / Amo tu cuerpo y tu espíritu y tus ropas. / Pero ¿ ves esa fila allí que se mueve atravesando la estación ? / Te lo dije, te lo conté, te dije que era uno de aquellos.

Y te doy las gracias por aquellos ítems que me enviaste: / el mono y el violín de contrachapado. / Yo practiqué cada noche y ahora estoy preparado. / Primero tomamos Manhattan, / luego tomamos Berlín.

Ah, recuérdame, yo acostumbraba a vivir para la música; / recuérdame, yo te metía la compra en casa. / Es el Día del Padre y todo el mundo está herido. / Primero tomamos Manhattan, / luego tomamos Berlín.

PROGRAMACIÓN

2007-05-12T13:46:00.000-07:00

A II MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR, UTOPÍA SON

2007-05-11T14:07:00.001-07:00

“UTOPÍA SON”, A MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR ORGANIZADA POR UTOPIA FORO, COMEZA A SUA SEGUNDA EDICIÓN.

En vista do éxito de participantes, de calidade e de acollida polo público da edición anterior A II MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR, UTOPÍA SON, decidiu desenvolverse durante os meses de Maio, Xuño, Xullo e Agosto, ampliando nun mes máis a súa duración asi como os premios: 600 € máis SIRENO, paro o primeiro premio. 300 € máis SIRENO, para o segundo premio. E 200 € máis SIRENO para o terceiro premio.

Nestes catro meses, ao longo das noites de todos os venres e sábados, irán pasando polo escenario do CAFÉ UF os participantes desta edición.

A parte dun concurso de cancións (e o de "concurso" é a sua faceta menos desexada ainda que por agora imprescindibel) UTOPIA SON quere converter-se nunha auténtica mostra de todo o referido á canción, e por extensión á música. A parte dos concertos dos participantes realiza unha gran variedade de actividades neste sentido.

Haberá numerosas actuacións fóra de concurso. ATAQUE ESCAPAPE, os ganadores da primeira edición, pecharán esta II MOSTRA. Tamén actuarán: YOHSVANI PALMA, PEDRO ROMÁN, A NEGRA, SAX MACHINE ...

Ao longo de todos os domingos destes catro meses desenvolverase un ciclo de “CINE E CANCIÓN”. Nas trinta películas que dura o ciclo veremos unha mostra desa unión tan perfecta que mantivo o cine e a música ao longo da súa historia.

Todos os martes poderá verse o ciclo “VOCES FILAMADAS” no que poderemos achegarnos por medio de concertos filmados e documentales aos mellores autores e intérpretes da canción, de todos os estilos, tempos e culturas. Do flamenco á bossa, do blues ao pop, dos cantautores á música xitana, do hip-hop á música árabe... En trinta e catro sesións poderemos ver o mellor que produciu a música popular na súa hsitoria.

O ciclo “26 XENIOS DA CANCIÓN” que se proxectará os mércores, fai un percorrido polos xénios indiscutibeis da canción de autor. Eles serian o Olimpo da canción, os mellores entre os mellores. Concertos, documentais, entrevistas... con JACQUES BREL, CAMARÓN. MOODY WATERS, KURT WEILL, LEO FERRÉ, BILLIE HOLIDAY, WOODY GOOTHRI, VINICIUS DE MORAIS, LEONARD COHEN, BRASSENS, TOM WAITS, BESSIES SMITH, BOB DYLAN, OM KALSUM...

UTOPIA SON programará tamén unha série de foros, charlas e debates relacionados coa canción, os seus autores e os seus intérpretes coa sua función social, os seus xeitos artísticos etc.

Haberá tamén exposicións de pintura e fotografia relacionadas co tema. Unha grande exposición de vinilos e CDs de cantautores coa posibilidade de poder ser escoitados.
Teremos unha ampla relazón de libros sobre a canción que poderán ser consultados.

A nosa pretensión con UTOPIA SON é mostrar o que se está a facer en Galicia encanto a canción se refere. Partindo sempre da autenticidade, lonxe de intereses alleos á canción, sen nengunha hipoteca a instituizóns, grupos ou subvencións. Sabemos que esta independéncia é a única garantía de que desfrutemos de inteira libertade.

Comezamos fai un ano este proxecto coa resolución dos tolos. ¿Canción de autor en Galicia? ¿Habia alguén compendo fora do curral da subvención, a imitación mimética do estranxeiro ou a música da radiofórmulas? Semellaba unha tolémia embarcar-se nese proxecto sen saber siquieira se existia un mar polo que navegar. Pero que descoberta non é unha tolémia? Os cuerdos non se arriscan, peden subvencións.

Agora comezamos esta segunda UTOPIA SON con un optimismo fundado na resposta de todos eses autores que, contra todo e a pesar de todo, seguen compendo cancións "con palabras e feitos que nos unen e hermanan (...) na sempre necesária loita contra os que nos separan e fan sentir-nos estraños entre nós mesmos"

UTOPIA SON

BASES: UTOPIASON 2

2006-08-02T03:56:00.000-07:00

BENVIDOS a UTOPIASON 2. Xa está aberto o plazo de inscripción para participar na II mostra da canción de autor no Café Uf (c/Pracer 19 Vigo).

BASES DA II MOSTRA DA CANCIÓN DE AUTOR

1. CONVÓCANSE OS SEGUINTES PREMIOS:

PRIMEIRO premio para a canción máis votada, con letra orixinal en galego e música orixinal: “SIRENO” máis 600 euros.

SEGUNDO premio para musicación dunha letra non orixinal con música orixinal: “SIRENO” máis 300euros.

TERCEIRO premio para cancións con letra e música orixinais en calquer idioma: “SIRENO” máis 200euros.

2. Tanto a letra como a música do tema presentados ao primeiro e terceiro premios, deberán ser orixinais e non ter sido grabadas anteriormente nun suporte comercial. Valoraráse a calidade e o contido das letras. A música de quen opte ao segundo premio deberá ser orixinal e non ter sido grabada antes nun suporte comercial.

3. Os temas que opten ao primeiro e segundo premio deberán ser cantados en galego.

4. Os temas que opten ao terceiro premio poderán ser cantados en calquera idioma.

5. En calquera caso todas as letras deberán estar presentadas por escrito en galego.

6. Poderáse presentar un máximo de tres temas por concursante. Tamén poderase participar na mostra UTOPÍA SON fora de concurso, facéndoo observar na inscrición.

7. A inscrición é gratuita e o prazo remata o día 31 de decembro do 2006

8. Para cubrir a inscrición deberán facilitarse os seguintes datos: nome (ou nomes, no caso de que sexa un grupo), estilo de música, instrumentos empregados, teléfono de contacto, e-mail e enderezo (se se teñen). A inscrición poderá facerse cubrindo este datos en utopiaforo@nodo50.org ou no café Uf (r/ do Pracer nº 19 Vigo) adxuntando a letra (ou letras) da canción (ou cancións) coa que se concursa.

9. O xurado da COMISIÓN UTOPÍA SON máis o xurado do CAFÉ UF, farán unha primeira selección de participantes, tanto dos que se presentan a concurso como dos que se presentan fora de concurso. Esta primeira selección será inapelabel.

10. Cada concursante deberá facer un concerto dunha duración mínima de vinte minutos no que presente a canción ou cancións, con que participa, sendo o resto do concerto de temas orixinais ou non. Ao longo destes concertos, os tres xurados (a COMISIÓN UTOPÍA SON, o CAFÉ UF e o VOTO DO PÚBLICO) decidirán as seis cancións que pasan a final. A data de dito concerto será comunicada telefónicamente, a cada un dos seleccionados para a final, polos organizadores da MOSTRA UTOPÍA SON.

11. Os seis seleccionados voltarán a actuar para elixir as tres cancións do premiadas. Comunicaráselle telefónicamente esta nova data de actuación.

12. Os tres finalistas actuarán nun concerto final no que se entregarán os premios.

13. Admitiránse cancións de todos os xéneros musicais (folk, rock, pop, jazz, blues, hip-hop, fusións...), e en calquera tipo de formación, incluída “a capela”. A amplificación de voces e instrumentos será a mínima imprescindibel.

14. Establécese o seguinte sistema de votación nas finais: - 33% de votos serán emitidos pola COMISIÓN UTOPÍA SON, - 33% de votos serán emitidos polo CAFÉ UF, - 33% de votos emitidos polo PÚBLICO.

15. Os premios están subvencionados na súa totalidade pola COMISIÓN UTOPÍA SON e o CAFÉ UF.

16. A participación na II MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR, UTOPÍA SON suporá a aceptación destas bases tal e como están aquí escritas sen que caiba alegación, discusión ou reclamación nengunha. É obvio que calquera participante ten dereito a retirarse da mostra cando o vexa convinte. En tal caso pregaríase que fora comunicado ao teléfono 652 57 47 52

17. Calquera aclaración, comunicación, información ou dúbida será feita ÚNICA E EXCLUSIVAMENTE NO TELÉFONO 652 57 47 52

PROPOSTA AO MARXE DAS BASES

Cada ano a mostra UTOPÍA SON está adicada a un autor, canción, estilo país etc.
Este ano decidimos que a homenaxeada fora a canción “FIRST WE TAKE MANHATTAN” de Leonad Cohen.
Pretendemos que cada participante no seu concerto faga unha versión do tema e que o público cante con el.
A organización, no momento da inscripción, dará a cada participante un CD con varias versións do tema, así como a letra en Inglés e a súa adaptación ao galego. Sendo libre que cada un poida facer a súa versión no idioma que decida.
Os participantes son libres de aceptar ou non este xogo. A non aceptación desta proposta non influirá en nada na súa participación no concurso da I MOSTRA DA CANCIÓN DE AUTOR UTOPÍA SON. No caso de que o participante decida non cantar a canción, a organización porá un cantante que o faga no seu lugar.

II MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR UTOPÍA SON
http://www.nodo50.org/utopiaforo/