FINALISTAS DA II MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR

CONCERTO DOS FINALISTAS

O xoves 23 de Agosto
ás 23:30h
Entrada: 2 euros
No Café UF (rúa pracer 19, vigo)

ACTUARÁN:

• JULIÁN RODRÍGUEZ
• EXPEDIENTE OCULTO
• DÍAS DESCALZOS
• YHOSVANY PALMA
• SIRENO

Yhosvany Palma

Concerto: 18 - 8 - 07

Cancións:

IRSE

Para escoitar pica aquí

Letra e música: Yhosvany Palma

A LIBERDADE É IRSE
IMAXINANDO ESPAZOS
E SEN CONTAR OS PASOS
ENCOMENDARSE O SOL.

A LIBERDADE É QUEDARSE
ENCANECENDO O TENPO
ANDAR E DESFOLLARSE
QUIZÁS UNHA CANCIÓN.

A LIBERDADE É VER, BUSCAR E ACHAR
RECOÑECER E REENCONTRAR
É INSISTIR PODER ESTAR.

A LIBERDADE É AUGA POR CORRER
ILLA CON MAR POR COÑECER
É PRETENDER CRER.

A LIBERDADE É IRSE
DENDE NINGUNHA PARTE
CARA NINGÚN LUGAR
SINXELAMENTE ANDAR.

TROVADORES

Para escoitar pica aquí

Letra e música: Yhosvany Palma

Llevan heridas donde el pensamiento
saben de lunas tanto como el mar
son los delfines para el sentimiento
almas desnudas prestas al cantar.

Ponen el pecho donde la palabra
se juegan todo por una canción
saben de alivios más que de guitarras
saben de anhelos más que la razón.

Al sueño van
del sueño vienen
van a la hoguera pero gritan su verdad
cortan sus alas pero nada les detiene.

Llevan a cuestas sal de desafío
y un amuleto contra el desamor
suelen ser lumbre si gobierna el frío
suelen ser sombra si flagela el sol.

Su economía es polvo de estrellas
su presupuesto afán de juventud
son las palabras las que dejan huellas
son las locuras las que alcanzan luz.

Al sueño van
del sueño vienen
van a la hoguera pero gritan su verdad
cortan sus alas pero nada les detiene
nada les detiene.

Estribillo

Su corazón se desnuda
su voz de isla se crece
las manos se le ennoblecen
cuando te arpegia una duda.

Lleva una luz en el hombro
cree en la amistad por bandera
viene creciendo en lo hondo
y trae hambre de quimeras.

ALAS CONTRA EL VIENTO

Para escoitar pica aquí

Letra e Música: Yhosvany Palma

ATO TU NONBRE AL BORDE DEL ESCAPE
EN UN INTENTO POR CUBRIR RAÍCES
SIEMBRO SILENCIOS QUE AL CABO NOS DESATEN
VOY RECORRIENDO AMOR POR CICATRICES.

TOCANDO FONDO BUSCO ENTRE LO ENFERMO
ME DOY ALIENTO EN MARES DE UTOPIAS
SUEÑO FINALES QUE RIJAN LOS COMIENZOS
TIÑO TRISTEZAS CON PANES DE ALEGRÍAS.

ANDO BUSCANDO HUELLAS EN LA ARENA
SIGO BATIENDO ALAS CONTRA EL VIENTO
PARA MAÑANA ME QUEDAN DOS POEMAS
VOY RECLUTANDO BOCAS PARA UN VERSO.

Y MIS PALABRAS ME OCULTAN SUS ANDANZAS
CUALQUIER DESNUDO SE VUELVE UN PARAISO
POR UN SABERTE ARRIESGO LA DISTANCIA
POR UN TENERTE CUENTO LOS HECHIZOS.

TOMA MI MANO QUE OFREZCO CON ARCILLA
ÁNFORA LLENA DE SOLES PARA EL LLANTO
HECHO DE MENOS LA CRUZ DE TUS RODILLAS
HECHO DE MÁS LAS LÁPIDAS DEL CANTO.

ANDO BUSCANDO HUELLAS EN LA ARENA
SIGO BATIENDO ALAS CONTRA EL VIENTO
PARA MAÑANA ME QUEDAN DOS POEMAS
VOY RECLUTANDO BOCAS PARA UN VERSO
RECLUTANDO BOCAS PARA UN VERSO.

La Columna Poética

LA COLUMNA POÉTICA

Versos / En lugar de soldados, / Olivos en lugar de mástiles, /fiestas, no trincheras, / no fusiles, / estrofas, / flores en lugar de banderas, /jardines, /no cercos, no checas, / no uniformes, / poemas, / ingenuos en lugar de espias, / libertad, no victoria, / verso libre en lugar de reglas, / molinos en lugar de gigantes, / niños con piel de hombre, / no asesinos / con piel de justicieros, / romances en lugar de estrategias, / alas / para las mentes, no rejas, / aventuras, / en lugar de tácticas, / liras, no tambores, / personas curvas, no personas rectas, / no intriga, / música, / sueños en lugar de radares, / coplas, no discursos o arengas, / viajes, no desfiles, / licencias poéticas, / no reclutamientos, / no fronteras, / soñadores, / no dominantes y dominados, / la conquista de la inocencia, / no la conquista del mundo, / nocturnos, no dianas, / no sectas, no mafias, / únicos y compañeros, / no grandes parlamentos, / pequeñas asambleas, / odas, / cánticos, / no juicios, no trompetas, / ideas al servicio de las vidas, / no vidas / esclavas de las ideas, / de sus profetas, / románticos, / no jefes y subalternos, /(¡plaga
de jefes y subalternos¡), / líricos, / no fanaticos, / contemplación / no ordeno y mando. / ¿Como? / ¿Cuando? / ¡Adelante la columna poética

Jesus Lizano

(De novios, mamiferos y caballitos)

Diego Freire

CONCERTO: 28 - 7 - O7

Cancións:

NADA QUE HACER
Letra e música: Diego Freire

El día se pasa frente al televisor
Mirando programas y eso no es lo peor
Lo malo es que vive; envuelto en fracasos
Y espera, que el tiempo le cure ese daño.
La vida la pinta de color negro,
Ya no va al trabajo; no gasta dinero
Espera que un día un príncipe encantado,
Llame a su puerta y le bese la mano
Al pasado, mil sacos de cemento...
El futuro, incierto como incierto el descontento
Lailara...

Nadie la llama y si el teléfono suena
Ella no lo coge, puede ser pereza
La vida transcurre, fotos y recuerdos
¿Qué hacer con su vida?, difícil saberlo
Vive asustada con su gato de Angola
Esta mujer esta siempre sola
Al pasado mil sacos de cemento
El futuro, incierto como incierto el descontento

Julián Rodriguez

Concerto; 11 - 8 - 07

Cancións:

O QUE TI QUEIRAS

Para escoitar a canción pica aquí
Letra e música: Julián Rodríguez González

Non penso limparme dos pes as areas,
cando suba da praia ó teu salón,
fun a onda esmagada contra as pedras,
fun a folla que o vento sube ó sol.
Agora son, o que ti queiras.

Hoxe que me clasifiquen como queiran,
coma o home do campo ou da cidade,
fun a lapa que prendeu o teu bosque,
fun o neón encol do capó dun coche.
Agora son, o que ti queiras.

Tiven a vida dunha bolboreta,
a dun can, un lobo, un gabián,
fun a furada do sonriso mentireiro,
fun a pluma dun pavón.
Agora son, o que ti queiras.

Mancharei de sangue o pomo da porta,
cando o venres chegue de traballar,
fun na guerra un renxer de ósos,
fun o brión que medra dos mortos.
Agora son o que ti queiras.
O que ti queiras.

RAIO DE LUZ

Para escoitar a canción pica aquí
Letra e música: Julián Rodríguez González

Atrapei un raio de luz
cando menos o esperaba.
Andaba distraido e colouse
pola ventá.
Dixome que foi estrela fugaz
que os desexos pesábanllele
que está triste, enfermo
e non é nada.

Non te morras, leváme primeiro á fronteira.
Pídocho, raio de luz
que un día foches cometa.
Cega, eiquí a vida quedouse cega.
Dígocho, raio de luz
que fuches Deus e eres poeta.

Atrapei un pedazo de azul
cando menos o esperaba.
Viña perseguindo unha estrela
que se lle escapaba.
Díxome que antes foi acuarela
e que sen a súa luz xa non é nada
tan só escuridade
tódalas noites e mañás.

Quixera coñecer tódolos teus planetas.
Pídocho, raio de luz
que un día fuches cometa.
Quen queira ser astronauta
a vida enteira,
que consiga un raio de luz,
un deus ou un poeta.

SERÁN CEIBES

Para escoitar a canción pica aquí
Letra e música: Julián Rodríguez González

Somos tan homes que xa non imos ó circo,
somos tan serios que divertímonos matando.
Que será dos tolos cando morramos,
que será dos coxos cando morrámos.
Serán ceibes...

Somos tan sabios que nunca trabucamonos,
somos tan nobres que querémonos odiando.
Qué será dos babecos cando morramos,
que será dos cegos cando morramos.
Serán ceibes...

Somos tan bos que alguén nos chama viláns,
tan valentes que nada pode asustarmonos.
Que será dos presos cando morramos,
que será dos nenos cando morramos.
Serán ceibes...

Sireno

Concerto; 10 - 8 - 07

Cancións:

SIRENO

Para escoitar pica aquí

Canción do Eu:

Eiquí, nesta terra, rodeado de pedra, auga e vento, eiquí transcurren, eiquí viaxan, as lembranzas, as vivencias dos días, dos anos, comigo e co todo.

Canción do Neno:

Máis rápido, roda! Salta os regatos! Ataxa o terraplén! Veña! Agora arriba! Cara o curuto! Agora baixemos, baixemos ata o me uval! Rápido! Ó máis profundo! Ó meu fogar!

Canción do Morcego:

O morcego atravesa a noite por primeira vez, dum extremo ó outro, esquivando as rochas, as intrincadas pasaxes, os recodos e, as testas, que, entre atónitas e asustadas diríxense cara el. Esvaécese na escuridade, aproveitando a esencia do aire, para así serrar incertidume nas nosas mentes. Mentres, ficamos quedos, os ollos na noite. Fascinados.

Canción do Non:

Canción de Correr:

Unha alanzada. Aire. Outra alanzada, máis aire, máis folgos. Máis rápido e máis lonxe. Levádeme pernas! Xa non Quero ver máis curatos, máis vales nin máis noites! Xa non Quero falar delo! Só Quero, correr.

Canción do Enfado:

Móvete! Deténte! Iso máis arriba! Aquilo máis abaixo! Ti cala! Ti fala! Agora movédeos, movédeos, movédeos! Non o esquezades! Se parásedes, morreríades! Non poderiades estar quedos! Non daríades vivido.

Canción do Axetreo:

Raudos rapaces! Traballade sen descanso ate que o Sol desapareza! Ata que o próximo día naza! Inda mellor ilusos! Non pensedes noutro día!

Canción do Mar:

Vivo…Vento…Indómito…Sol…Traizoeiro…Ceo…Inmenso…Horizonte…iso é…

Add libitvum

¿A CANCIÓN DE AUTOR?

Leadbelly, Big Bill Broonzy, Jimmy Rede, Guthrie, Seger, Odetta, Dylan, Cohen, Joplin, Young, Waits…
José Afonso, Silvio, Milanés, Chabuca Granda, Baca, Yupanqui, Víctor Jara, Violeta Parra...
Chico Buarque,
Brel, Brasens, Ferré, Conte, Piaf, Becaud, Teodorakis, Aksu…

Se alguén non sabe o que é a canción de autor que escoite os discos de calquera nome desta lista.

Leadbelly

¿CANCIÓN DE AUTOR?

En último termo toda canción é canción de autor, toda canción ten un autor ainda que este sexa anónimo. Entón por que cando decimos "canción de autor" pensamos en Brel, Guthrie, Dylan, Violeta Parra ou Silvio Rodríguez e non nese exército de cantantes jilipollas que dá-nos vergoña dicer o seu nome? Quizais porque ese magma incesante de sons comerciais non teñan autor ou, o que é o mesmo, é indiferente saber quen é, porque ou é un memo, ou é un fillo de puta disposto a enriquecer-se coa idiotez allea.

SEMPRE HOUBO UN POETA CANTANDO os seus versos acompañado de calquera instrumento. A "lírica" proven do instrumento que acompañaba á palabra cantada.
Pola nosa tradición cultural, desde Homero até Tom Waits hai un longo camiño de case tres mil anos nos que o home se deixou seducir polas palabras musicadas. Un longo camiño que continua cos poetas de Asia Menor, Atenas, Roma, os goliardos, os xograis do medievo... e Jacques Brel. Sempre houbo "un autor" embelecendo os seus poemas con música, e un ouvinte embelecendo os seus sentimentos con cancións.

¿AUTOR? ¿ORIXINALIDADE?
DIFUNDIR IDEAS
BUSCAR O BEN COMUN
SER EFECTIVOS

Quizais os primeiros músicos que poderian pertencer a isto que hoxe chamamos "canción de autor" serian Leabelly e Big Bill Broonzy. Os dous eran negros e aos dous poderia -se-lles encuadrar dentro da tradición do blues acompañando-se a se mesmos con unha guitarra.

¿POESIA CANTADA?

Ben ou mal, cuñou-se a expresión "canción de autor" como sinónimo de "canción de calidade", e dado que a canción é palabra e comunicación, a "canción de autor" viria a pór en primeiro lugar a calidade das letras, dos textos, ou a calidade das ideas expresadas, da mensaxe. Leo Ferré, Yupanqui, Tom Waits..., escoitando ou lendo os seus textos podemos comprobar canta poesia, canta profundidade pode coller nunha canción. Ideas e agitación social, compromiso civil e denuncia, ética e poesia... a vida na sua totalidade cantada por aquilos que decidiron pór-lle música á análise lucida do seu tempo, da sua sociedade, da sua vida.

O HIP HOP É A ÚLTIMA corrente dentro da canción, puramente de autor. Quizais desde os primeiros "folksingers" norteamericanos nunca até a aparición do RAP, houbese outra música á que mais xustamente se lle poda dar o apelativo "de autor". A preponderáncia dos textos, a sua poesia cru e directa, a radicalidade das ideas expresadas, a denúncia das vergoñas do sistema,

o duro ataque ás formas de vida convencionais das sociedades desumanizadas do último capitalismo, a sua orixe nas bolsas marxinais dos afroamericanos excluídos da riqueza branca, a forte politizazón de moitos dos seus intérpretes... son todos riscos que aparecen nas orixes da canción de autor que , non casualmente, tamén xurdiu da marxinalidade negra de princípios do século XX. A sua extrema simplificazón musical, que reforza a importáncia dos textos, é a mesma, quizais mesmo menor, que o escueto acompañamento dos primeiros cantautores.

EN CALQUERA ESTILO PODE-SE SER UN IDIOTA OU UN POETA.
Cabe supor que a clave, nesa definición tan difícil de atopar, radica na calidade dos textos cantados. Isto subpón que a forma musical que acompañe a eses textos é infinita, cos distintos estilos e a sua ilimitada posibilidade de ser combinados, e mesmo de os inventar e reinventarlos mil veces. Desde a mais sinxela fórmula dos primeiros folksingers americanos coa sua guitarra ou o seu banjo transportabeis, até as complexas orquestrazóns sinfónicas de Leo Ferré, desde as operetas de Bertolt Brech e Kurt Weill ao gospel de Mahalia Jackson, desde as fusións de cabaret centroeuropeo con pop industrial de Tom Waits até o rock xa clásico do Sargente Peppers, desde o berro de "Gernika" de Mikel Laboa ao dor existencial de Violeta Parra... grandes e profundos rapsodas populares, compositores que definiron o noso tempo, os nosos soños, a nosa loita, os nosos sentimentos, que puxeron palabra, música e poesia á nosa vida, ás nosas utopias.

UN OLIMPO CON MULTITUDE DE DEUSES QUE cantan en todos os idiomas do mundo e son comprendidos por todos os homes do planeta.

JOE HILL: nunca antes del, nen despois, a canción foi levada até tal extremo de arma de combate na loita de clases. Este imigrante sueco, anarquista, activista sindical, infatigabel loitador en defensa dos desposeídos, coa sua guitarra e as suas cancións plantou-lle cara a ese capitalismo americano disposto a medrar ao prezo que fose, ainda que este prezo subpuxese a miséria, as condicións de traballo insuportábeis, a ruína e o paro para millóns de persoas. Con un espírito insobornabel e un esforzo heroico foi capaz de compor a banda sonora da vida dos desbotados do sistema, dos párias condenados a sobreviver a duras mágoas. Hoxe, cando os listiños de turno lograron convencer ás masas de que, entre os que se fican coa plusvalia do traballo e os que se deixan roubar esa plusvalia exista algo asi como un matrimónio de convéncia, o exemplo de loita, de entrega altruista e de canción de combate de Joe Hill fai que sigamos esperando que outra voz veña a continuar o seu labor.

WOODY GUTHRIE: é certo que antes que el estivo Leabelly, Broonzi, Red (casualmente os tres negros, o que resalta o carácter que, xa desde o princípio, tivo de loita, denuncia e reivindicación) e sobre todo Joe Hill de quen herda actitud revolucionária e utilizazón da canción como arma política. Woody Guthrie debe ser considerado o pai que entendemos hoxe por "canción de autor", "cantautor". Dylan é o fillo natural de Woody Wuthie.

PETE SEEGER: continua a herdanza de Joe Hill e Goody Woothrie e achega a canción de autor ao éxito popular e discográfico. Cancións como Guantanamera, Litle Boxes, We Shall Over Come, O Quinto Rejimiento... foron popularizadas en todo o mundo por el. Conduce as suas letras cara a utopia comunista e a militáncia política. É prendido durante a caza de meigas, que en realidade é a caza dos comunistas. Mentres Woody Guthrie estaba internado nun manicómio Pet Seger é o encarregado de pasar a lapa da canción de loita a Dylan, Baez, Odeta... cos que canta en concertos de protesta que chegan a ser multitudinários. Hoxe segue en activo, é un monumento vivo de dignidade, compromiso vital contra a inxustizas, incorruptibel, incansábel, e, como diria Bertolt Brech, un deses homes imprescindibeis porque loitan toda a vida. Clica para escoitar.

BOB DYLAN: leva a sinxela, reivindicativa e fascinante obra dos primeiros cantautores americanos que lle precede até un cume de expresividade, poesia, musicalidade e popularidade que eran difícis de imaxinar. Dylan é un xénio innato, un poeta impresionante e unha personalidade fascinante . Consciente da sua xenialidade e a sua audácia, foi capaz de evoluir, modificar-se , reinventarse e adaptase aos tempos que lle tocaron viver. Ás Veces enganou-se, ás veces perdeu-se, pero sempre rexurdiu das suas cinzas con unha maravilla inesperada.
A sua obra, moitas veces a pesar seu, se agranda co tempo. E se agrandará mais ainda cando se vexa libre del mesmo, o seu pior inimigo. É posíbel que se poda prescindir da metade dos seus discos, pero no seu haber está un puñado de obras mestras indiscutibeis. Clica para escoitar

A SANTÍSIMA TRINDADE FRANCESA

Os tres deuses da canción de autor en francés son Brassens, Brel e Ferré. Seria difícil decidir quen é deus pai, quen é o fillo e quen o espírito santo.

GEORGE BRASSENS: os franceses amaron sobre todas as cousas a Brassens. El foi a conciencia ética do país, unha referéncia libertaria, sábia e asequibel, o pepiño grilo que nunca quixo sé-lo . Humor desenfadado e mordaz, o lirismo directo ao corazón de calquera, fustigador dos "pecados" nacionais, un espírito libre que desde a atalaya inexpugnabel de liberdade na que viveu, observou ao seu pobo, e puxo-lle na boca cancións para soportar os maus tempos, cancións para desfrutar dos bons e cancións para soñar os mellores.
Quizais por ser tan francés, resulte menos cosmopolita. Pero en el todo é autenticidade, e nada hai mais universal que a verdade.Clica para escoitar.

JACQUES BREL: a grandiosa desmesura, o lirismo arrebatado, a desesperación existencialista, dor en estado puro convertido nunha poesia tan intensa, que doe. O desgarro que converte as feridas en cancións, a tristura en dardos, a sangre en versos, as vísceras en refráns , a raiva en música. Ver cantar a Brel é unha experiencia arrebatadora. Se transfigura, dramatiza, verte a alma en báguas e suor. Se metamorfosea nas suas personaxes, sofre-os, vive-os, morre-os.
El é o mariñeiro que cuspe ao ceu en "Ámsterdam", o home que se volta tolo de amor e odio ante a chegada de "Matilde", o noivo que arremete con selvaxe desprezo contra a estúpida família de Frida, en "Esa xente" ... e Don Quixote tolo, soñador, incansábel.
Jacques Brel é Deus, e mais que deus Zeus, Zeus que trevoa, Zeus que lostrega, Zeus que chove, que ama e odia, xusto e inxusto. Acusado de misántropo e de misóxino. Adxectivos que acostuman acompañar a aquilos que aman máis aló do humano e nunca atopan nese amor mais que o dor imposíbel.
As mais belas cancións que se criaron xamais as compuxo Jacques Brel. A mellor canción de amor, a mellor canción de desamor, a mellor canción de amizade, a mellor canción a un país, a mellor canción de morte... son cancións de Brel.
Cando soubeu que se ia morrer, buscou unha preciosa illa na polinesia, Nas Marquesas, nas que viver o seu último tempo. Até alá traía aos seus íntimos nun pequeno avión e el preparaba-lles magníficas ceas e longas conversacións. Se nacese en EE.UU. hoxe seria un mito universal, ao que Bob Dylan non lle chegaria á sola dos seus zapatos. Pero é posíbel que entón tivese a pretenciosidade, o engreimento, a empanada mística e a desmedida cobiza do xénio de Minnesota, e entón Brel deixaria de ser deus para ser só un xénio.
Todo en el foi sublime.Clica para escoitar

LEO FERRÉ: anarquista profundo, imenso trovador, romancista, poeta, compositor e director de música clásica. É unha personalidade inabarcabel e desconcertante. Contradictorio. Filósofo do tempo perdido, pensador obsesionado polo tempo aínda non vivido. O mais literário dos cantautores, construiu unha vida e unha obra dunha beleza e unha radicalidade absolutas. Converteu a loita de clases en imensos poemas arrebatados, tan profundos como belos, tan intensos como demolidores. É difícil que a utopia poda voltar a ser cantada con tanta fé, con tanta paixón e emoción, con tanta intensidade e lirismo. Ferré sobrecoge como un profeta vindo do futuro para cantarnos , en salmos infinitos, un futuro que es asi ou non será.Clica para escoitar

NO ESTADO ESPAÑOL

MiKEL LABOA, SERRAT, LLUIS LLACH, RAIMON, CARLOS CANO, AUTE, PATXI ANDINO, PEDRO GUERRA E
CAMARÓN: Un diamante tirado a unha piara. Como levar a un porco á ópera, como regalarlle un Vermeer a un cego.
Tivo a má sorte de nacer nun país racista, inculto e estúpido. Unha aldea disposta a tolear con cantantes estranxeiros mediocres, cando non, bochornosamente maus, ignorando a un xénio cigano en contínuo estado de graza que respiraba arte, que sangraba cante Se ás sociedades puidese caérselles a cara de vergoña., a sociedade española levaria anos sen cara. Tan só hai ver quen triunfaban nas listas de éxitos e de vendas españolas mentres Camarón era ignorado. Igualmente patética resulta esa pandilla de yuppies e esnobes afeizoados ao jazz disposta a babear de elitismo con calquera falso improvisador negro, cando ignoraban, e ignoran aun, a un xénio da improvisación como Camarón. Clica para escoitar

Camarón de la Isla rescatou o flamenco das mans dunha pequena e pechada camariña de afeizoados que o converteran nun culto selecto, minoritario, case segredo, e
especializado, e que se dedicaba a asistir ás pequenas capelas onde se cantaba bon flamenco. Devotos dunha confraria cuxo maior encanto, para eles, moraba en ser minoria. Coleccionistas de xenialidades descatalogadas, de xoias en laxe e vinilo, acabaron arroyados pola xenialidade de Camarón que conseguiu devolver o cante á seu pobo. E devolveu-llo non como bazofia populacheira, se non como arte total e xenial. Demostrando, entre outras cousas, que é posíbel a utopia de que o pobo pode consumir arte con maiúsculas, xenialidade sen concesions, sen que se conmocionen os cimentos da sociedade. E cando nos referemos a "o suu pobo", nos referemos ao pobo cigano (e en segundo termo ao pobo andaluz), os únicos capaces de apreciar o seu profundo sentido musical jondo. O resto da sociedade do estado español seguiu ignorando o seu legado.

A VECES INTERPRETAR TAMÉN É CRIAR

BILLIE HOLIDAY CANTA STRANGER FRUIT
E OM KALSOUM CANTA AO ATLAL

Cando Lewis Allen compuxo Stranger Fruit pensou en Billie Holiday " Árbores sureños susteñen un estraño fruto/ sangue nas follas e sangue na raiz..." En princípio ela foi reacia ao cantá-la . A letra semellaba-lle demasiado dolorosa. Acabou cedendo e converteu e criou sobre unha boa canción, unha canción xenial. Soubo engadir-lle coa sua interpretación toda a intensidade, o dramatismo, o berro desgarrado da inxustiza, a denúncia desesperada da opresión racista. Nunca antes que ela, nen nunca despois, se cantou o dor como en "Stranger Fruit". Desde o primeiro momento en que cantou esa canción o público a identificou con ela e entrou nos circuitos reservados para a canción de autor.
A pesar de que ela escrebeu magníficas cancións como "Billie´s blues", "Dont explain" ou "Fine and mellow" a sua mellor composición é a que criou sobre unha letra e unha música que non foran escritas por ela.

Clica para escoitar

Cando Om Kaltsum canta Ao Atlal, (As Ruínas) se para o corazón dos árabes ( e de todo aquel que o eurocentrismo cultural non fosilizou). Cando Om Kaltsum canta Ao Atlal a alma ardinte dos árabes tolea nun delirio que está mais allá da dita ou o dor. Cando Om Kaltsum canta Ao Atlal os árabes disolven a sua individualidade nun mar colectivo que se desborda en éxtase. Xamais se saberá como fose ese canto exaltado de morriña que lembra o amor perdido se ela non o cantase. O que si sabemos é, ao igual que no Strager Fruit de Billie Holiday, a imensa criación que realizou sobre un poema e unha música que ela non escrebera.
dúas creadoras aparentemente tan alejadas en cultura e tradición, e en realidade tan próximas, porque nos cumes mais altos collen moi poucos e os que alá chegan están moi xuntos.


Utopia Foro

Expediente Oculto

Concerto, sábado 4 - 8 - 07

Cancións:

QUIEN SE ATREVE A DECIR LO QUE ES O NO TERROR

Para escoitar a canción pica aquí
Letra e música: Expediente Oculto

“La esperanza de vida se calcina mientras algo sobrevuela los cielos de Bagdag y se aproxima, nadie aprendió de Hiroshima, seguimos buscando paz con guerra matando civiles a sangre fría de culpa ajena, después esparcen publicidad para ayudar a niños africanos pero ¿Quién va a cuidar de los que sus guerras quedan huérfanos? Y es que dos torres derrumbadas son consideradas tragedia mientras mil casas bombardeadas son simplemente anécdota. Son duelos dominados a distancia por estrategas, Estados Unidos pone las fichas e Irak pone la mesa, si buscamos la calma la veremos escondida en un bunker, debajo de un burka oprimen la libertad de la mujer, ver para creer como no ver para olvidar, pero hay imágenes imborrables que se atrapan en la retina, jóvenes que trafican con armas, colección de cuerpos muertos por los suelos de la ciudad se desangran...Cuando la religión habla, los Camicaces otorgan, atentados suicidas entre la multitud de Basora. Otros tantos heridos y demasiados seres perdidos, con esta estadística ya no quedaran muchos vivos, la propia resignación alimenta los ojos de furia, la venganza será el camino para ampliar la amargura, tres periodistas en su trayecto de vuelta son secuestrados, les grabarán un video hablando con sus cuerpos
atados, cualquier intento posible será inútil para salvarlos, sin tiempo a la reacción acabarán fusilados, un minuto de silencio en su memoria en el telediario y así presentarán su último trabajo narrado...”

estribillo

“Dime ¿Quién? ¿Quién? ¿Quién? ¿Quién? No quiere ver lo que sucede
¿Quién? Quiere buscar la paz por medio de la muerte.
¿Quién? Justifica la crueldad con la que están actuando
¿Quién? Más podrán inventar para continuar conquistando

“Explota Bagdag el cielo se tiñe rojo, entre la oscuridad la paz se convierte en un espejismo borroso. Las tropas avanzan con un objetivo final bastante claro, 4 años después lo único que se escucha en Irak son disparos. Como controlar la ira cuando ellos asesinan a tus hermanos, el problema esta en otro lado hasta que muere un soldado. Grupos islamistas encerrados en Guantánamo, planearna resarcirse con otro
brutal atentanto.
¿En el mercado de hoy?... regalan la muerte, las mujeres con sus hijos pasean como en
un día corriente, nadie se espera el final excepto ese chico de mirada ausente, el recuerdo de su padre es lo único que le recorre la mente. Se acercan los guardias y toda la multitud junto con ellos tres se convierten en una masa de cuerpos inertes.
Todos los días lo mismo y no importa en occidente, en el diario de mañana con media
Carilla será suficiente. Mientras una madre mantendrá el sufrimiento en sigilo, otra
Tendrá que colocarle a su hijo el cinturón de explosivos. Cuando entra en juego el petróleo parece que no importa nada, exterminan sin contemplación y el mundo los respalda. La legalidad de la guerra la dicta el que manda y callan al que se opone ajustar las cuentas con balas. No volverá a amanecer sin que se derramen lágrimas, los niños mantendrán siempre el dolor impregnado en sus almas.
El trueque más común es la sangre por dinero, no importa a que o a quien así son las reglas de este juego. Pero se levantaran y encontraran las fuerzas para empezar de cero, hasta que el asesino de turno los invada de nuevo.

El Polaco (hip hop)

Concerto venres 3 - 8 - 07

Cancións:

DEL OTRO LADO

Para escoitar pica aquí
Letra e música: El Polaco

Si por un momento pudiera leer todos vuestros pensamientos, ¿a cuantos descartaría?,
hipócritas amantáis la hipocresía, el tiempo vuelo rápido como este palpito y
espero que no se me pasen los días
a punto de, romper con toda mi lírica, soy ser superior, cada 2 segundos desecho la rima anterior,
y me incita, a volverme mas abstracto, como kase.o estupefacto en el acto del pacto de la rima con mi tacto,
buscando ser la primera pincelada consagrada de Goya, la primera nota musical natural de Mozart,
pero desde mi prisma descubro que no tengo ni el nombre ni el carisma,
por eso igual nunca mis frases serán reconocidas... ni lo intento,
borra todas mis canciones y quédate con esta, no escribo yo,
es mi alma al nivel del ego que también se expresa,
apesta tu carta de amor con sentimientos que no sientes,
engaña a quien te engañara y aprende que el amor no es para siempre,
no doy lecciones de vida porque la vida me ha echado a perder,
nada decide que yo escriba, no siempre querer es poder,
no lo llames mensaje, porque el mensaje me toca los huevos,
¿que fue del mensaje de este viaje?, nada de lo que diga llegara a Sarajevo
severo te pone a cero, mis versos saldrán por sus propios fueros,
cada enero soy el primero en desechar las enmiendas del nuevo...año,
la realidad se expresa secuencia a secuencia,
yo...yo siempre doy mas importancia a causas que a consecuencias

Roza la una de la mañana, poeta nocturno en ritmos alternos,
pienso, luego existo pero nunca encuentro el motivo por el que me despierto,
yo empalmo frases, ¿tu que haces?, acostumbrado a ser jugador al que nunca le salen los ases,
puedo seducirte inhibirte con cualquier palabra, pero mi intención es buscar la complejidad del todo o nada,
soy otro inevitable mas con miedo a la muerte, inexplicable un sentimiento de vació,
por el momento que yo recuerde,
y ya son 20! vente a mi, como la musa de mi inspiración confió en este mc,
no preguntes como lo ago, porque lo ago así,
me preocupo por todos vuestros intereses que realmente valgan la pena,
sufro una crisis existencial, que al final será mi condena,
simplemente vivís, vuestras búsquedas nunca serán considerados verdaderos anhelos,
para que mentís, si en el fondo os encanta el dinero,
mi debilidad y el contagio por vuestra forma de ser, me vuelve a convertir en uno más,
una oveja más del rebaño, porque a veces pongo a parir a la madre del cantante de los caños,
y ya hace tiempo que perdí la imaginación de mi niñez, deseo recuperarla,
aunque me conformo con conservar la esencia de mi inocencia, puedes sentirla,
la lectura enriquece mi destreza por la acción de estructurar,
mi cultura se engrandece por la simpleza brutal de mejorar...

Del otro lado de mi positivismo, ya no se si es el odio del que se alimenta,
nada crece si no come, vivo en un mar de deudas...de pensamientos,
pienso en ser objetivo y no te miento,
la hija del príncipe va a nacer, y seguro que no se va a acabar muriendo...de hambre
aquí acaba toda mi objetividad, porque desde mi sentido creo q he dicho mucho con pocas palabras,
la cuestión no es pensarlas, si no saber clavarlas,
llegue a la conclusión de que no percibo lo real de la realidad,
lo vital de la vida, ya no me guía la creatividad,
se hace cansado el pensar vive al máximo, pero es que en la peonza en la que me sostengo,
en cualquier momento parara de rodar para dar lugar a lo trágico,
nunca fui satírico cuando hice alguna critica,
el gran poeta domina todos los campos y no se para siempre en la misma temática...

SER UNO MISMO

Para escoitar pica aquí
Letra e música: El Polaco

Piensa que el vuelo de un simple pájaro puede cambiar el sentido de mi vida,
sus alas mi libertad y su dirección, mi ambición por hacerla viva,
sobran las palabras cuando la mirada habla por si sola,
ella evoca un pensamiento de esperanza mientras mi instinto danza avanza como una ola
en el mar, odio acostumbrarme a la rutina, odio ser su victima, odio desgastarme como
la parafina,
la necesidad de dar y ser correspondido me vuelve loco,
descompongo un bombo al fondo mientras me acorralan los diptongos,
y "puedo seducirte inhibirte con cualquier palabra",
que mas dará si solo valdrá el rubito de cara, sueltatesta parrafada,
insatisfecho o inconformista ya no se cual es el término que dictamino,
nunca termino ebrio de tu trago mas clandestino, y sigo,
te pongo la razón en cada frase porque mi corazón solo habla de cosas impensables,
la derrota es dolorosa y inexpugnable en el presente,
la realidad es que siempre sientes su sabor aunque solo mires al frente,
soy débil del estar en boca de todos, "que mas dará lo q piensen", si ya se joder!,
estoy afligido, divido en dos y gana la parte que siente y se resiente
ser distante desde tu distancia, realza mi timidez, quiero volver a mi niñez de la
ignorancia, muchos viven desde su sentido mas vivo la mayor fantasía real,
desnivel ético para partes médicos con hipermetropía mental,
siempre te identificas con todo lo que pienso, piensa que el pasado no vuelve
al presente soy como el incienso, siempre desprendo buenas acciones pero me consumo poco a poco,
vuestro pecado, para mi halago, llamarme loco por una simple vuelta de coco,
enfoco miles de estados soy un ser animado desanimado en este escenario ambientado
que le llaman selva, en cuanto a política, "borregos obedeciendo a lobos" y yo dicto:
"a la mierda"

Música en internet

Ante el acoso y la manipulación mediática a la que nos someten los lobbys de la "cultura", la industria discográfica y los "autores", música en internet pretende difundir las líneas de pensamiento contrarias a la propiedad intelectual y derechos de autor. También nos planteamos como objetivo dar acceso a la información acerca de los modos de trabajo de las grandes discográficas...

Mas información en:

http://www.musicaeninternet.com/

http://www.musicalibre.es/modules.php?op=modload&name=idea_musica_libre&file=index

Pedro Román

Pedro Román actuou o venres dia 24 de xullo ás 23,30 h.

Cancións:

• Bajo la luna llena

• Dos palabras, de Alfonsina Storni

Para escoitar pica aquí

Esta noche al oído me
Has dicho dos palabras
Comunes. Dos palabras cansadas
De ser dichas. Palabras
Que de viejas son nuevas.


Dos palabras tan dulces,
Que la luna que andaba
Filtrando entre las ramas
Se detuvo en mi boca.
Tan dulces dos palabras
Que una hormiga pasea
Por mi cuello y no intento
Moverme para echarla.


Tan dulces dos palabras
Que digo sin quererlo
¡Oh! que bella, la vida
Tan dulces y tan mansas
Que aceites olorosos
Sobre el cuerpo derraman.


Tan dulces y tan bellas
Que nerviosos mis dedos,
Se mueven hacia el cielo
Imitando tijeras.
Oh, mis dedos quisieran
Cortar estrellas.

Alfonsina Storni

Miguel Castro

Concerto: Sábado - 21 - 7 - 07

Cancións:

UNHA NOITE SEN SOÑARTE

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Miguel Castro

Cada lugar no que entro, cada aroma que percibo,
Un coche gris co que tropezo faime soñar en ti.

Cada película que vexo, cada canción que escribo,
Cada estupidez que penso faime soñar en ti.

Non podo seguir may tempo así.
Hai de saltar á segunda fase,
Para deixar de idolatrarte e que a culpa a teñas ti,
Para poder durmir por fin
Unha noite seguida sen soñarte.

Cada cousa que nego, cada unha que afirmo,
Cada palabra que non dixemos faime soñar en ti.

Cada melena de rizos negros que cruza no meu camiño,
Como un puñazo no queixo, faime soñar en ti.

Non podo seguir may tempo así.
Hai de saltar á segunda fase,
Para deixar de idolatrarte e que a culpa a teñas ti,
Para poder durmir por fin
Unha noite seguida sen soñarte.

Cada mirada que observo, cada calor, cada frío,
Cada bico que non me deron faime soñar en ti.

Non quero seguir may tempo así,
A piques de chorar en calquera parte
Por cada merda que pase. Por favor, que a culpa a teñas ti
Só quero durmir por fin
Unha noite enteira sen soñarte

A VIDA E O MAR

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Miguel Castro

Un café, un vaso de auga
Unha copa de coñac,
Unha mirada de esguello,
Ollos de infancia e outros mais.


Todos caminan falando,
Cavilando que farán
Esta tarde ou á noite,
Mentres miran ós demáis.

O pasar por esta praza,
Vendo á xente pasar,
Mirando mentres se miran,
Ulindo a vida e o mar,

Anda lindo esa muller,
Co vaivén das súas cadeiras…
Que alegría de vaivén.
As hormonas que se rebelan.

Invitanme as bailarinas,
Co seu ritmo e coa frauta,
A deixa-los ollos bailar.
Conseguiron que me alegrara

De pasar por esta praza
A ver a xente pasar,
A mirar mentres me miran,
A ulir a vida e o mar,

Cada quen leva a súa vida
Na súa forma de mirar,
Na súa marcha, na súa roupa,
Na súa maneira de andar.

Cada quen carga nos ollos
Alegría ou tristeza,
Desexo ou preguiza,
Desexo ou preguiza,
Ansia ou indolencia,

Ö pasar por esta praza
Vendo a xente pasar,
Mirando mentres os miran,
Ulindo as vidas e o mar,
Ulindo as vidas e o mar.

Aquí estou nesta praza
A ve-la xente pasar,
A mirar mentres me miran,
A ulir as vidas e o mar.

NUNCA MÁIS MORREREI POR TI

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Miguel Castro

Coma un can sentado fronte
Ä túa vella casa,
Lambeando a ferida
De que xa non me querías,
Cando, iluso, aínda estaba
Convencido que eras miña.
Dóeme recordar
As lágrimas caer
Contra o abismo inesquecible
Do teu escote
Cando, idiota, aínda cría
Que estabas no bote

Non por ti. Nunca máis
Chorarei, nunca máis

Coma un can sentado fronte
Á túa nova casa,
Non deixei de viaxar,
Por se saías,
Para non perde-la ocasión
De fregarme nas túas tibias
Pero que me petisquen
Por se estou soñando:
Acaba de sair un anxo
Do teu portal
Invitándome a morrer
Polo seu sorriso,
A morrer ou matar

Non por ti. Nunca máis
Chorarei, nunca máis

Non por ti. Nunca máis
Chorarei, nunca máis
Morrerei, non por ti,
Nunca máis
Chorarei, non por ti,
Nunca máis
Morrerei por ti

Xosé Constenla

Concerto: Venres - 20 - 7 07

Cancións:

COLLE A FOUCE ( Hai soñar e crear)

Letra e música: Xose Constenla

Hai que soñar e crear
Sen pasar a vida enleado
Na derme dos conflictos
Sen entrar na loita de fondo

Un resumo maternal
De boa parte do que somos
Xamais esbaecido
Nas brétemas do pasado.

Un país edificado
Co alento feroz da memoria
Un mundo multicromático
Sulagado de luces e sombras

Colle a fouce, meu pobo,
No país dos ananos
Combate rebeldía
Contra todos os tiranos.
Néboa densa furacanada
Ambiente de redención
Unha loita por unha matria
Non admite condición.

Cando se poida e como se poida
Coa forza soberana
Que outorga a conciencia libre.

RECORDAS?

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Xose Constenla

Os teus ollos
Xa non me obrigan coma antes
Recordas?
Aquelas tristes tardes de chuvia,
De negros pasaxes en barcos piratas,
De guerras intensas conquistando praias.

Os teus peitos
Xa non me abrigan coma antes
Recordas?
Qué caída tan elegante,
Cítima de Edipo pecado incruento,
O cruel testaferro daquel frío inverno.

Non me atrevo a dar o chanzo
De pasar dos teus acenos
De calmar co teu aprumo
A fatal sede do reo
De indagar no meu futuro
Descobríndome indefenso
De perder o teu sentido
Que me orienta no desexo.

Daquel can asasino
Que era estruturalista
Ou da histérica fuxida
Que imploraba o suicida
Da tensión do teu corpo
Nú, exposto, suoroso
Que me incita a abrir zanxas
Para enchelas de esperanza.

Os teus beizos
Xa non me abrancan coma antes
Recordas?

NON TE ATREVAS A SOLTARME A MAN
Letra e música: Xose Constenla

Paseando entre anónimas historias
Nunha mata inmensa, nutrida,
Por dramas figurados
Sen dereitos nin aval
Para un crédito hipotecario
Non te atrevas a soltarme a man.

Unha frase inacabada e maldita
Neste caos de magma, impune,
Cóctel para parvos
Au reparo aturdido
No que tería que ter sido
E no que foi...
Non te atrevas a soltarme a man.

Fermín Domeque

Concerto: Sábado 14 - 7 - 07

Cancións:

VIVIN,VIVIN,VIVIN
Letra e música: Fermín Domeque

Xa fai moitos anos, da terra sain,
Rumbo outros lares, no barco partin,
Cheguei a outras terras, que non coñecía,
Deixando lembranzas, a miña terriña.

Vivin, vivin, vivin, co a saudade de loitar e vir,
Vivin, vivin, vivin, may xa non puden co a morriña vir,
Vivin, vivin, vivin, sin esquezer de loitar e de vir,
Vivin, vivin, vivin, may xa non pude co a morriña vir,

Vivin esquezendo, a terra bendita.
Formei o meu mundo, sin patria e sen nai,
Mais pronto chegaron, novas da terriña,
Dos pais queridiños, da miña mociña.

YO TENGO UN MONO
Letra e música: Fermín Domeque

Yo tengo un mono que come platanitos. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
Y es un mono, un mono muy bonito. (voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)

Cuando está sólo el siempre da saltitos (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
Le gusta el coco le gusta la monita. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)

Es como un hombre se pone muy nervioso. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
A veces mira co mucha picardía. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)

Y me pregunto que podemos hacerle
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
Darle una hembra y el que se las arregle. (Voz)
Banana, na, na, banana, na, na, na. (Coro)
Dale que dale, mono excitante.
Tu cuerpo alegre está
El erotismo, es tu constante
¿Porqué será?
Banana na. (Coro)

Rede de HIP HOP Activista

¿QUE É A REDE DE HIP HOP ACTIVISTA?

A Rede de Hip Hop Activista é un ponto de converxéncia entre os talleres, colectivos e organizacións de hip hop social para fortalecer o traballo territorial que se realiza en distintos pontos do noso país e de Latinoamérica. Asi, se conforma unha articulación artística e social que desenvolve de mellor maneira a autoformación a través da educación popular e do activismo baixo o escenário.

A RH2A ten unha coordinadora que é unha organización horizontal e participativa con integrantes dos talleres e colectivos que en comuñon buscan dar forza ao traballo do hip hop cara a participación social por medio das suas 4 armas (Mcs, b-boys, Djs e Graffiti) que son dispostas como ferramentas de loita social sendo os Talleres de Educación Popular a quinta póla do hip hop e á vez a sua quinta arma.
A Rede articula organizacións de Iquique a Porto Montt formada por o redor de 25 talleres de Hip Hop Activista, tamén estabelece comunicación constante con organizacións territoriais de Argentina, Bolivia, Brasil, México, Cuba e Estados Unidos. En resumo, a Rede de Hip Hop Activista busca articular o traballo territorial de distintos talleres e organizacións co fin de fortalecer a loita social e aportar na construcción de Poder Popular que loite contra a maquinaria capitalista, só asi o hip hop será unha ferramenta de denúncia e proposta na formación de novos lideres para a nosa sociedade...

PIRATAS MUSICAIS

O DJ é para o hip-hop o que o director de orquestra é para a música clásica: o xénio criativo; o que manexa o ton; o que pode producir, no son, potencia ou subtileza. En realidade, todo o conceito musical do hip-hop-a sua estética, os seus ritmos, as suas inovacións-existe grazas ao DJ.

A história do hip-hop é unha história de inovacións: é a primeira música en incorporar completamente as novas tecnoloxias, utilizando-as de forma novedosa e até entón descoñecida. Para comezar, o DJ é un criador que manexa un dos mais recentes instrumentos musicais, a tornamesa (ou xiradiscos), para misturar músicas e asi criar novos ritmos. diso trata-se no hip-hop: ritmos, ritmos, ritmos... E encima desta base rítmica, o MC (mestre de ceremonias) rapea e dirixe-se ao público.

Os primeiros DJ (ou "disc jockey") eran os que tiñan programas de rádio e falaban sobre os temas musicais, comentando as notícias ou entregando as suas opinións ao ar. Despois os DJ comezaron a destacar-se nas festas, animando os carretes que se armaban na rua, mudando discos para dinamizar ou calmar o ambiente, alternando cancións bailabeis con cancións lentas. Para satisfacer ao público, comezaron a tocar só as seccións mais populares e mas rítmicas das cancións, repetindo-as por longo tempo para que a xente bailase-isto se chama break-beat. Mais tarde, chegaria outra famosa inovación da música hip-hop: o scratch, que consiste en mover os discos sobre a tornamesa para producir un son de "raiado".
Pero se cadra o elemento mais influente do hip-hop é a invención dunha nova forma de compor musica: o sample, que significa "mostra musical". O sampleo consiste en "tomar emprestado" (por non dicer "roubar") un fragmento dunha canción de outro músico (xéneralmente de cancións antigas), aplicando sobre ela un novo ritmo en bateria (bombo caixa-bombo caixa), característico do rap e definitivamente derivado do funk. E encima, os rapeiros tellen as suas rimas, esgrimas verbais, todo o dia sobre estas complexas piratarias musicais.

Para HipHopLogía, o sampleo representa unha alternativa tecnolóxica moi importante porque, ao igual que o rap, contribui á transmisión da cultura popular chilena e americana ás novas xerazóns. É dicer, o sampleo é para nós un verdadeiro "documento histórico" das nosas raices musicais e culturais-citamos músicos que nos identifican, igual que os escritores citan aos seus autores favoritos nos pé de páxina dun libro. Asi, podemos samplear, por exemplo, un discurso do Che, utilizar melodias dunha guitarra de Violeta Parra, ou incorporar ritmos tradicionais de Latinoamérica como a cueca, o huayno, a milonga, o samba, etc.
É, á vez, unha homenaxe ás criadores do noso pobo e unha forma de os manter vixentes.
Hoxe, o DJ, o músico detrás das bases musicais rapeiras, segue sendo o parceiro de armas do MC, tanto no proceso criativo como sobre o escenário.

ARTE NA RUA

Dá-che unha volta en micro por Santiago... Camiña pola tua povoazón... Observa ao teu o redor... É inevitábel atopar-che con un elemento vital da cultura hip-hop: o graffiti. Está en todas partes! Non exaxeramos se decimos que as ruas falan, e a sua mensaxe pode ser tan potente como o rap. Esta é a arte do mural, das paredes. Alguén dicia que "as murallas son o reflectido das situacións e realidades da povoazón".
O graffitti ten este sentido desde o princípio, como expresión dunha mocidade marxinada, sen direito a opinar, a expresar-se , nen siquieira a existir. Xurdiu (a fins dos '70 en Nova York) como unha forma de protestar, de romper esquemas estabelecidos e raias mentais. Xovens chicanos, negros, brancos e asiáticos asulagaban todos os espazos públicos: os blocos onde vivian, as escolas onde estudaban, e os famosos trens do metro que pintaban de en riba a abaixo. Armados de pintura en lata (spray), saían a riscar as suas sinaturas ou a debuxar grandes figuras multicolores, con unha nova estética: trazos grosos, letras exaxeradas, xirando e contorneándose, case ilegibeis para a xente "comun".
Un código rueiro e próprio, un novo linguaxe, entendebel só desde o hip-hop. co tempo, a arte foi-se aperfeizoando-hoxe os graffiteiros inventaron novas técnicas e formas de seexpresar . Poden-se atopar graffitte con formas moi abstractas, asi como outros moi explicitos. Criemos que o graffitti é heredeiro dunha tradición muralista moi antiga, que en Latinoamérica produciu artistas como Diego Riveira de México, e que en Chile se manifestou durante a ditadura en povoazóns como A Vitória, A Légua ou Vila Francia. Estes murais reflectian a identidade do noso pobo e a riqueza da sua cultura. Anos atrás, denunciaba-se a brutal represión, pintaba-se a tristura e a alegría, e reafirmaban-se os soños dun mundo mellor. Hoxe, fronte a este "mierdocracia", o graffitti reflecte o descontento da mocidade actual: é unha rexeizón á orde estabelecida e as regras do sistema, e tamén unha denúncia de problemas sociais actuais como a drogadicción ou a represión policial.

TRADICIÓN DE DANZA ANCESTRAL

"Unha revolución sen música nen baile non vale nada", dixo un pioneiro do Hip-Hop, e asi é-¡ pergunten-lle aos cubanos!.
O breakdance (ou simplesmente break) é o baile por excelencia da cultura Hip-Hop. É unha danza que incorpora pasos case sobrehumanos, con movimentos e reviravoltas que desafian a gravidade, levando o corpo a facer cousas impensábeis no ar e no andar. Desde as orixes do home, a danza xogou sempre un rol central. En comunidades e culturas de todas as razas, o baile é oferecido aos deuses en agradecemento ou en pregária, e estabelece unha relazón estreita dos humanos coa natureza que os rodea: a terra, os mares, os bosques. Acompañado do canto, o baile forma parte dun rito sagrado que serve para descarregar as enerxias negativas e canalizar as positivas.

Asi, o break é liberdade de corpo, mente e alma para os seus praticantes: os "b-boys". Este baile xurdiu xunto coa música negra dos anos 70 en EEUU: o funk (espécialmente James Brown) e, mais tarde, o electro-funk. Comezaron-se a inventar pasos novos, como a imitación do robot, ou o famoso "moonwalk" (camiñar cara atrás) que despois popularizou Michael Jackson. Finalmente chegou-se ao andar, onde a creatividade dos bailarins atinxe a sua máxima expresión ao saltar e xirar .
A competéncia é un elemento esencial do break: seguindo unha longa tradición cultural-que se manifesta tamén nos bailes yorubas do Caribe e no capoeira brasileiro-os participantes se reúnen nun círculo humano (símbolo da comunidade ou a congregación) e, un por un, demostran os seus xeitos, tentando "queimar" ao outro con rapidez e estilo.
Dentro do Hip-Hop, o break é ademais unha forma de expresar unha rebeldia contracultural que resiste ser etiquetada ou catalogada-sai-se da marxe que coñecemos por "baile". Para moitos dos seus cultores en Chile, é unha forma de descarregar a sua raiva, aprendendo a novas xerazóns o poder da liberación do corpo.

A NOSA ARMA É A PALABRA

Unha canción dun grande compositor chileno, Osvaldo Torres, lembra o tempo en que: A memória era o libro, e a palabra era un rio que baixaba do avó ao pai e do pai ao fillo.
Esta frase fala-nos da importáncia da comunicación (ou sexa, a transmisión de coñecementos e sentimentos), dentro da comunidade e tamén dunha xerazón a outra.

Nun pobo sen escritura, só a tradición oral era capaz de manter viva a cultura e a memória. Os griots, antigos poetas-músicos africanos que cumplían esta función educativa na tribo, contaban unha história en verso, rimando-podia ser unha lenda, un mito, un conto chistoso, ou a história dunha família. Todos os seus poemas tiñan unha moraleja, un ensino, sabedoria. Estas son as orixes, as raices profundas do rap. Rap non é unha música, se non unha forma literária, metade poesia, metade conto, co seu próprio rítmico e fonético. Pode-se rapear sobre calquera tipo de música, desde o mais étnico até o mais contemporáneo. Ademais, o rap, ao chegar a un país determinado, toma as características musicais, jergas, ritmos e contidos do lugar, e acaba sendo parte da identidade local, tan natural como o linguaxe universal, as palabras mesmas. neste sentido, hai unha forte conexión entre África e América encanto á importáncia cultural da rima e o canto.

O rap ademais ten unha faceta competitiva e divertida no cual dous rapeiros (ou MCs) "batallan" ao facer versos improvisados (freestyle), cada un tentando superar ao outro. É unha tradición que atopa as suas raices nos xogos orais dos escravos africanos en Norteamérica, que pasaban o tempo inventando pequenos chistes ou rimas (moitas veces para ofender ao amo de forma oblícua, ,ja! humor subversivo!). Até a palabra "rap" significa falar, chacharear, huevear, no fondo é como "tirar tallas", divertir-se cos ditos, a picardia e a creatividade do linguaxe popular. Esta improvisación rimada ten parentes moi cercanos en distintos tipos de poesia tradicional latinoamericana, como as coplas de Colombia, as inesquecíbeis competéncias de destreza vogal e verbal dos mexicanos Jorge Negrete e Pedro Infante, as bombas puertorriqueñas, ou mais , a paya en Chile. Os payadores pratican esta mesma arte de improvisar versos en competéncias amistosas: descreben realidades locais, contan histórias, mesmo denuncian inxustizas sociais. Por iso os rapeiros consideramo-nos "payadores da nova era".
¿Cando nace o rap? Ninguén sabe con seguranza, pero unha vez un grande músico, o mestre Quincy Jons, dixo que se lembraba que cando neno escoitaba xovens rapeando na esquina do seu bairro allá polos anos 30. O mesmo Jons dixo tamén que a história da música afro-americana é como un iceberg de xelos moi profundos (as raices africanas, espirituais, gospel, blues, jazz, rock, funk), onde o rap é a ponta do iceberg. Desde a chegada do rap, non se criaron novos tipos de música nesta tradición, só xurdiu a fusión delas. E cando o rap atinxiu finalmente o praza mundial (despois de anos de olladas suspeitosas), provocou un verdadeiro estoupido cultural, político e social.
Pero falemos tamén que din as letras de rap hoxe. Greg Tate, un poeta, xornalista e músico, unha vez escrebeu que o hip-hop é "o inverso do capitalismo, o reverso do colonialismo... É o mundo que construiu o amo de escravos, pero transformado por un golpe futurístico negrificado. Mentres o capitalismo di-nos que o valor dunha persoa está na sua conta bancaria e a montaña de bens que acumula, o hip-hop naceu para nos lembrar que o verdadeiro barómetro do valor humano é a profundidade da sua alma.
Mentres o colonialismo, en todo o mundo, pariu un tipo de inxustiza tras outro (racismo, clasismo, machismo, etc.), o hip-hop concebiu-se nos blocos, as povoazóns, e as mediaguas para unir ritmo e mensaxe, co obxectivo de unificar á xente dentro e a través de tribos e raias raciais".

Mumia Abu-Jamal

O rap, sen dúvida, é a cara da cultura hip-hop, e o rap político é a eséncia verdadeira deste fenómeno mundial, ainda que hoxe os grandes selos transnacionais só mostran a cara do rap que eles queren mostrar; por exemplo, o gangsta rap, (rap que fala só de pandiñas, diñeiro e sexo). Sen embargo, non poderán tapar nunca o rap mas radical... o rap do ghetto, da pobla, fresco e bullicioso... ése que contén amor e rebeldia... ése que fan os que ainda manteñen o contacto coa sua comunidade (e coa realidade)... Son eses rapeiros que din "Libertade a Mumia" en EEUU e "Xuízo aos culpabeis" en Sudamérica... os que tocan para reunir fondos para escolas, centros culturais e organizacións comunitarias... rapeiros que asumen a responsabilidade da sua mensaxe: positividade e educación para a comunidade... ése é o verdadeiro rap, o verdadeiro hip-hop, o que non se vende, se non que se vende... En definitiva, sentimos que un verdadeiro rapeiro non é o que nace para ser estrela, se non o artista-loitador que nace novamente cada dia, que nace hoxe como un griot do futuro, criando arte capaz de revolucionar o seu tempo e energizar o seu pobo, de manter vivas as tradicións de resisténcia e comunidade, transmitindo-as ás novas xerazóns... O rapeiro de hoxe debe tomar o seu destino nas suas próprias mans, conservando a memória, o orgullo, a loita, a identidade, a cultura, e sobre todo as utopias...

Álvaro Muras e Ángel Alonso

Concerto, sábado 7-7-07

Canción:

SOA A MÚSICA
Letra: Angel Alonso

Podo facer unha canción
Que una o aroma duna flor
E o do amor.
E por elo xa, tería a sua razón
podo facer unha canción
que glose a tristeza
e a soedade
para que elas non me acompañan mais.
A miña canción non teria mais sentido
Que acariñar o silencio que chega os teus oidos,
No silencio soa música,
Nas fotos de Martín,
Nas historias de Juan,
Nas caras de Xurxo
E no teatro da cantente calva.
A canción acompaña no amor e na soedade
Lástima que o silencio non soe.
Podería facer unha canción que fora un himno de batalla
Pero so tería sentido
Cando o silencio cala
No silencio soa música,
nas fotos de Martín
Nas historias de Juan,
Nas caras de Xurxo
E no teatro da cantente calva.
A miña canción non teria mais sentido
Que acariñar o silencio que chega os teus oidos,

Servando Barreiro

Concerto, sábado 30-6-07

Cancións:

NO VENTRE DA SUA MĀE
Letra e música Servando Barreiro

Já sinto a primavera renascer,
Já sinto todo em volta renovar,
Já sinto un coraçom a bater,
No ventre da sua mãe.

Já sinto as flores florescer ,
Já sinto os pássaros cantar,
Já sinto unha vida crecer,
No ventre da sua mãe.

Já sinto a alegria de ter
A esse ser que a vida nos dá.
Já sinto a Viridiana nacer
Do ventre da sua mãe.

JE T’AIME
Latra: Zé Barbosa/ Música: Servando Barreiro)

Je t’aime...
Comme l’oiseaux aime le ciel
Comme le poissom aime la mer,
Comme le rouvre aime la terre
Comme la luna aime la nuit…

Je t’aime...
Comme la vague aime la lalaise
Comme le herbe aime la montaigne,
Comme le blé aime le soleil,
Comme le marin aime son foyer…

Je t’aime...
Comme l’enfant aime sa lait,
Comme la grillon aime le silence,
Comme le fleche aime son arc,
Comme la terre aime son arc,
Comme la terre aime la pluie…


Je t’aime...
Comme l’étoile aime son áclat,
Comme la fleur aime sa couleur,
Comme la cascade aime l’hauteur,
Comme un homme…
Comme un homme aime une femme…
Je t’aime...
E toi…
Tu ne sais rien.

ARDE A CINZA
Letra: Concha Roussia/ música: Servando Barreiro)

Ardem os meus soños
Ardem
Ardem casvalhos

Arde a miña lingua
Arde
Ardem palabras

Ardem-me os ouvidos
Ardem
Ardem pássaros

Arde a minha alma
Arde
Ardem meus filhos

Arde a minha casa
Arde
Ardem as pedras

Ardem as escolas
Ardem
Ardem meninhos

Arde a minha história
Arde
Ardem pessoas

Arde a minha esencia
Arde
Arde a cinza

Giorgio e a maquina do tempo

Concerto, venres 29-6-07

Cancións:

A QUIMERA
Letra e música: Giorgo e a maquina do tempo

Houbo un día o sair
Polo pasaeo
Fun mirando as vitrinas
Que encontraba

Cambiando as cores
Do verán
E deixando may de un ano
Para atrás

Dispuxeronse as lembranzas
A un canto
Preparando os abrigos para o frío
Meditando sobre cousas casi novas
En canto cambia a pintura
O redor

As esquinas polvorientas do outono
Os carris que se inclinan cara abaixo
Deslizan os olores de esa marcha
E quédanse esquecidos polas ruas

E recordo de cando eramos nenos
E unha idea nos levaba a unha quimera
Mentres tanto pasa o tempo
E eso queda
E o futuro preparando unha saída

MANHA DE VEU
Letra e música: Giorgo e a maquina do tempo
Manha de veu
Manha de ceu
Porto de luz

Mamao con mel
Gotinhas de limao
Gelinho picado
E eu entrei no teu ceo
Lua de mel

Manha de sol
Ceo taõ azul
Gotas de blues

No nosso tom
Tocado pelo aroma
O tempo e uma pausa
E o espaço e o som
Lua de mel

O RAPAZ DA COCA COLA
Letra e música: Giorgo e a maquina do tempo

E mellor uma esteira
E o calor de uma fogueira

Benjamín era um rapaz
Apetecido e desejado
Tinha goma no cartaz
Carro grana e bom emprego

Naõ se sabe quem dá may
Pelo brilho dos sapatos
Aquilo corre como um río
Entaõ porque tamanho frio

Ana Lucia erea umha gata
Nariz a prumo e high society
Gostaba de dominar
Todo o que era novo e light

Desdehaba a humildade
Sobresair é o melhor
Mas ela só se consola
Com o rapaz da coca-cola

Miguel Iglesias

Concerto, sábado 16- 6-07

Cancións:

REVENTO

Para escoitar pica aquí

Letra e música: Miguel Iglesias

Isto non,
Non pode seguir
A vida xa non é vida
Se non é preto de ti

Isto non,
Non pode durar
A vida xa non é vida
Nesta cidade

Hoxe estou que revento
Hoxe estou que te sinto
Hoxe estou que te quero

Hoxe estou que revento
Hoxe estou que morro
Hoxe como-te a bicos

A túa casa meu vou
Na porta xa estou
Teño as chaves do teu corazón
Hei! Deixame entrar
Xa non podo parar
Non ves que hoxe deseote?
Hoxe estou que revento.

SOEDADE

Para escoitar pica aquí
Letra e música: Miguel Iglesias

Vin a un neno cinha flor
Anais deulla de corazón
E ela bicoulle
Nos seus inocentes beizos
E dixolle adeus
Ai! Encanto adeus
Despois marchourse

El volveu a casa a sua habitación
E co seu llanto encerrouse
Sua nai non lle entendeu
Anais marchouse
El gardou a flor
Nunha caixa de algodón
Nun mar de llanto
E o seu corazón llo deu nunha flor
Ei! Soedade, ti non te vaias...

Vin un home sentado nun banco
Onde de nenos xogabamos
Cantaba unha canción
Lle preguntaba a Deus
Porque Anais se marchou
Porque non ficou
E o mar se volveu
Din que os homes non saben llorar
Ei! Soedade soedade

Soedade, soedade, Soedade, soedade
Dime onde vas
Se te pode acompañar
dime si esta lonxe onde ti vas
soedade, soedade

vin un anciano tranquilo sentado
vendo a mar no acantilado
logo sacou unha flor
dunha caixa de algodón
o vento a lonzou
e un soriso invadiulle
deus deixame voar
e o seu corpo no mar acabou
entre espuma e sal, non chores máis

Soedade, soedade, Soedade, soedade
Dille que estou ben
Nun mundo de papel
Ata pronto, un bico forte, vereite
Soedade, soedade

Soedade, soedade, Soedade, soedade
Dime onde vas
Se te pode acompañar
dime si esta lonxe onde ti vas
soedade, soedade

Os Estandar

Haberia que recoller todos os "Real Book" que existen na cidade e facer unha fogueira enorme en Príncipe. A ver que cona tocaban entón as superestrellas do jazz da nosa cidade.

herbiehancok

Haberia que facé-lo. Quiñentos ou mil "estándar" nun libro e, ala, todos a copialos como tolos. Os "estándar" son os clásicos da música popular, temas que nos legaron criadores e criadoras, con nome ou anónimos, que foron, e serán, asumidos xerazón tras xerazón como próprios. Porque pasan os anos e seguen explicando-nos o que sentimos, o que tememos, o que desexamos, seguen facendo mais suportabel a tristura, mais levadeira a soidade, mais intensa a paixón, mais alegre a vida.

Eses temas han chegado até nós transformados por todos aquilos músicos que deixaron a sua pegada en eles. Un "estándar" pasa a ser a obra colectiva de todos aquilos que o usaron para engadir parte da sua vida á parte que engadiu outro antes. É unha obra en proceso contínuo e infinito de criación. É a métrica dun cantar de gesta musical que comeza co século XX. A diferenza da épica as aportacións ao "estándar" non son sobre o que di se non sobre como se di. Non hai unha modificación do texto, e apenas sobre a partitura. A tristura desolada e derrotada do "Dont explain" de Billie Holiaday transforma-se en duro reproche no "Dont explaim" de Eta Jammes, en sofisticada aceitación en Johnny Michel, ou en sarcasmo en Chet Baker. As mesma palabras, as mesmas notas e o resultado resulta radicalmente distinto.